Tag Archive: Άποψη


bikes

Δεν θα ασχοληθώ με τα δρομικά αγωνίσματα του Δεύτερου Μαραθώνιου Ναυπλίου. Θα έχετε ήδη διαβάσει για τον μεγάλο αριθμό συμμετεχόντων, την ικανοποίηση των οργανωτών, τις πιένες που γνώρισε η πόλη το διήμερο. Όλα καλά και μπράβο. Θ’ ασχοληθώ με την πρώτη συμμετοχική ποδηλατοδρομία που προηγήθηκε και την οποία έζησα από μέσα.

  • Μαζευτήκαμε καμιά εκατοστή ποδηλάτες. Άτομα που ασχολούνται συστηματικά με το αγώνισμα και άνθρωποι με κλασσικά ποδήλατα περασμένων δεκαετιών. Όλοι με καλή διάθεση για μια ωραία βόλτα στους άδειους από αυτοκίνητα δρόμους του Ναυπλίου.
  • Το πρόγραμμα που είχε ανακοινωθεί και δημοσιευτεί στον τύπο μιλούσε για ημιμαραθώνια διαδρομή. Ήτοι 21 χιλιόμετρα. Ξαφνικά, λίγο πριν την εκκίνηση, μας ανακοινώνονται δύο διαδρομές: η ‘μεγάλη’ των 17 χιλιομέτρων και η ‘μικρή’ των 12 χλμ. Προφανώς για να καλυφθούν όλες οι κατηγορίες συμμετεχόντων. Οκ…
  • Και ξεκινήσαμε όμορφα κι ωραία. Με ρυθμό χαλαρό, που κάποιους τους βόλεψε και κάποιους τους ξενέρωσε. Περί ορέξεως…
  • Και ξαφνικά κι ενώ κινούμαστε στην Ασκληπιού με κατεύθυνση-όπως νομίζαμε-τον κόμβο της Αγίας Ελεούσας-κάποιος εκ των υπευθύνων της διαδρομής, πετάγεται αίφνης μπροστά και ανεμίζοντας με μανία την κόκκινη σημαία του σαν επόπτης στο ΑΕΚ-Ολυμπιακός που βλέπει τον Αραβίδη να φεύγει τετ α τετ με τον Ρομπέρτο, μας υποχρεώνει σε αναστροφή στο σημείο που τελειώνει η νησίδα.
  • Αποτέλεσμα; Ο κύριος όγκος των ποδηλατών τη στιγμή που -υποτίθεται- έπρεπε να τερματίσει να πέσει πάνω στους δρομείς του Μαραθωνίου που περίμεναν στη γραμμή εκκίνησης! Δρομείς και ποδηλάτες ανάκατοι στη Συγγρού να κοιτιούνται με απορία. Ωραίες στιγμές.
  • Το ίδιο έγινε και με τα κλασσικά ποδήλατα. Έμαθα ότι οι δρομείς άνοιξαν σαν την Ερυθρά Θάλασσα για να  τ’ αφήσουν να περάσουν και να φτάσουν μέχρι το χώρο απονομής.
  • Τελικά οι ποδηλάτες οπισθοχωρούν για να διευκολύνουν τους δρομείς που ετοιμάζονταν να ξεκινήσουν. Αλλά το κορυφαίο δεν είχε γίνει ακόμη.
  • Οι οργανωτές βάζουν τους ποδηλάτες να γυρίσουν μέχρι τον ΟΤΕ και να ‘ξανατερματίσουν’ στην άδεια, πλέον γραμμή εκκίνησης-τερματισμού! Για να ληφθούν ‘ωραία πλάνα’ από τις κάμερες και τους φωτογράφους… Αλήθεια, γιατί δεν έχω βρει κανένα, όσο κι αν έχω ψάξει στο internet;

 Κατά την ταπεινή μου άποψη η ποδηλατοπορεία δεν ήταν επιτυχής. Κρίμα γιατί είμαι σίγουρος ότι οι προθέσεις όλων ήταν οι καλύτερες. Αν, πάντως, επαναληφθεί του χρόνου, θα χρειαστεί σίγουρα καλύτερη οργάνωση.

 

CONSERV 1

Advertisements

telonio

Το κτίριο του Τελωνείου στην παραλία παραχωρήθηκε από το Υπουργείο Οικονομικών στο Υπουργείο Πολιτισμού. Μα καλά, αυτό το ίδιο δεν είχε παραχωρηθεί στο Δήμο Ναυπλιέων εδώ και δέκα χρόνια; Ναι, έτσι είναι.

Και γιατί παρακαλώ μας το πήραν μέσα από τα χέρια; Γιατί για δέκα ολόκληρα χρόνια μαράζωνε αμπαρωμένο κι άδειο, χωρίς να γίνει η παραμικρή ενέργεια αποκατάστασης του, όπως προέβλεπε η σύμβαση παραχώρησης.

Μα καλά, δεν υπήρχε ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα, μια χρηματοδότηση από το ΥΠΠΟ, ίδιοι πόροι του Δήμου για να γίνει η ανακαίνιση του; Χαρακτηρισμένο ιστορικό, διατηρητέο μνημείο είναι. Απάντηση αγνοείται.

Γι΄αυτό το κτίριο δεν διαφωνούσαν παλιά στα δημοτικά συμβούλια για το εάν θα το κάνουν Μουσείο Ιστορίας της πόλης, Τελωνειακό Μουσείο (ή κάτι τέτοιο), Γραφείο Τουρισμού ή ό,τι άλλο τους ερχόταν στο κεφάλι; Ναι, γι΄αυτό.

Και τι έγινε τελικά; Το ιστορικό κτίριο, σε ένα από τα κεντρικότερα σημεία της πόλης, χάθηκε για το Δήμο. Και επέστρεψε στη χρήση του «αναποτελεσματικού Ελληνικού Δημοσίου». Μπας κι αυτό καταφέρει αυτό που δεν καταφέραμε εμείς σαν πόλη.

Δεν πειράζει. Αρκεί που δεν μπήκε κι αυτό στη λίστα του ΤΑΙΠΕΔ. Ακόμα τουλάχιστον…

CONSERV 1

Akronavplia_new-1200x796

Διαβάζω ότι ο Δήμος είναι έτοιμος να σηκώσει λάβαρο αντίστασης κατά του «ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας» στο Ναύπλιο. Και αβίαστα στο φτωχό μου μυαλό σκάει σαν φωτοβολίδα ένα μπαράζ ερωτήσεων, που μάταια ψάχνουν απαντήσεις εδώ και χρόνια. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, μεγαλοφώνως ο πτωχός τω πνεύματι Ναυπλιεύς:

  1. Τόσες δεκαετίες ο Δήμος διεκδίκησε με συγκροτημένες προτάσεις και μελέτες τα επίμαχα ακίνητα;
  2. Μας αρκεί να μισθώνεται η χρήση του αιγιαλού της Καραθώνας σε 5-6 ντόπιους επιχειρηματίες, να εισπράττει ο Δήμος κάποια μισθώματα κι από κει και πέρα δεν τρέχει τίποτα; Καραθώνα δεν είναι μόνο η αμμουδιά και η θάλασσα. Είναι και  εκατοντάδες στρέμματα πάνω από τον παραλιακό δρόμο. Που σήμερα απλά χορταριάζουν.
  3. Έγινε ποτέ απόπειρα δημοτικής αξιοποίησης της Καραθώνας (με ήπιες παρεμβάσεις) ώστε σήμερα να έχουν δημιουργηθεί ‘τετελεσμένα’ υπέρ της τοπικής κοινωνίας;
  4. Τι έγινε άραγε με το κτίριο-γιαπί της Σχολής Τουριστικών Επαγγελμάτων και την περιβάλλουσα έκταση των 17 στρεμμάτων που δεν ανήκει στον ΕΟΤ;
  5. Έγιναν ποτέ ενέργειες για την αξιοποίηση του κήπου του Αμφιτρύωνα, που έχει χαρακτηριστεί κοινόχρηστος με Προεδρικό Διάταγμα;
  6. Πιέστηκε η μισθώτρια εταιρεία των ΞΕΝΙΑ να συμμαζέψει το χάλι του συγκροτήματος της Ακροναυπλίας και του εστιατορίου της Αρβανιτιάς;
  7. Μόνο οι εκμισθώσεις του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου συνάδουν με τις έννοιες ‘τοπική ανάπτυξη’ και ‘αξιοποίηση’;
  8. Όταν ο Δήμος ‘ψαχνόταν’ για τη αγορά όμορου στο Δημαρχείο κτιρίου για να στεγάσει υπηρεσίες του, ζητήθηκε από το Υπουργείο Οικονομικών η παραχώρηση του κτιρίου της παλιάς Εφορίας στη Βασιλέως Κωνσταντίνου, που βρίσκεται λίγες δεκάδες μέτρα παρακάτω;
  9. Γιατί χάθηκε αναξιοποίητο το κτίριο του Τελωνείου;
  10. Υπάρχει κατατεθειμένη πρόταση αξιοποίησης των οικοπέδων στον Άγιο Αναστάσιο;

Τελικά, τι θέλουμε (σαν Δήμος και ευρύτερα σαν τοπική κοινωνία); Να γίνουν αυτά τα ακίνητα μέρος της προόδου και της ανάπτυξης της πόλης, μέσα από ένα συγκροτημένο και ρεαλιστικό σχέδιο αξιοποίησης τους, ή απλά να μην πέσουν στα χέρια των…’βαρβάρων’;

Απλά ρωτάω. Κάθε απάντηση δεκτή.

CONSERV 1

Άφησα να κατακάτσει ο κουρνιαχτός των χιλιάδων επισκεπτών του δεύτερου δημοφιλέστερου προορισμού για το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος και να καλμάρουν λίγο τα νεύρα τους που ο καιρός δεν ήταν σύμμαχος κι επιστρέφω στα καθ’ ημάς. Σήμερα θ’ ασχοληθώ με εικόνες που προσβάλλουν καθημερινά την αισθητική αυτής της πόλης. Τα εγκαταλελειμμένα-δημόσια και δημοτικά-κτίρια της.

xenia

Ξεκινάω από τη διαμαντόπετρα στο δαχτυλίδι της εγκατάλειψης, το Ξενία Ακροναυπλίας. Δεν φτάνει που βιάζει με το σχήμα και το μέγεθός του όλη την εικόνα του αρχαιολογικού χώρου της Ακροναυπλίας, παραμένει εδώ και πολλά χρόνια παρατημένο και αναξιοποίητο, παρότι έχει εκμισθωθεί σε τουριστικό επιχειρηματία. Τώρα, λέει, θα περάσει στο ΤΑΙΠΕΔ. Να το κάνει τι; Ποιος θα ενδιαφερθεί για ένα τέτοιο χρέπι, που απαιτεί πλέον χρήμα με ουρά για να γίνει λειτουργικό; Για να δούμε.

arvanitia

Η πλαζ της Αρβανιτιάς ανακαινίστηκε και παρουσιάζει φέτος μια εντελώς διαφορετική εικόνα απ’ αυτή που την είχαμε συνηθίσει τόσα χρόνια. Στη νότια άκρη της όμως εξακολουθεί να κρέμεται απειλητικό και σχεδόν ετοιμόρροπο το παλιό εστιατόριο ιδιοκτησίας ΕΟΤ. Εστία μόλυνσης και αισθητικής υποβάθμισης για χρόνια, πλέον έρχεται σε ακόμα μεγαλύτερη αντίθεση με αυτά που βρίσκονται από κάτω του. Θα γίνει πότε κάτι μ’ αυτό ή απλά θα περιμένουμε πότε θα πέσει και θα βρεθεί μέσα στη θάλασσα;

mpanieres

Μπανιέρες-Ναυτικός Όμιλος. Κάποτε έσφυζαν από ζωή κι αποτελούσαν σημεία αναφοράς στη διασκέδαση της πόλης, εκμεταλλευόμενα και την προνομιακή θέση τους δίπλα στη θάλασσα. Μια σειρά πολεοδομικών παραβάσεων  και μακροχρόνιων δικαστικών αντιπαραθέσεων τα καταδίκασαν στη σημερινή κατάσταση της απαξίωσης κι εγκατάλειψης.

piscine

Η πισίνα και ο κήπος του Αμφιτρύωνα. Το ωραιότερο κομμάτι της παραλίας του Ναυπλίου παραμένει αναξιοποίητο εδώ και δεκαετίες. Γιατί; Γιατί με Προεδρικό Διάταγμα του 1988 ο χώρος έχει χαρακτηρισθεί κοινόχρηστος κι έτσι, ο ιδιώτης που εκμεταλλεύεται το ξενοδοχείο, δεν μπορεί να μπει και να κάνει οποιαδήποτε εργασία. Αλλά ούτε κι ο Δήμος  έχει φιλοτιμηθεί τόσα χρόνια να κάνει κάτι. Είτε προς την αξιοποίηση είτε προς την άρση της μη συντελεσμένης απαλλοτρίωσης. Για περισσότερες λεπτομέρειες σας παραπέμπω σε παλαιότερο άρθρο μας.

telonio

Το κτίριο του Τελωνείου. Πριν δέκα χρόνια η τότε δημοτική αρχή πανηγύριζε γιατί η διαχείριση του κτιρίου πέρασε στο Δήμο. Ακούστηκαν ένα σωρό προτάσεις αξιοποίησης: να γίνει γραφείο τουρισμού, μουσείο της ιστορίας της πόλης (μέχρι και τη γκιλοτίνα του Παλαμηδίου ήθελαν να φέρουν από το Ιστορικό Μουσείο της Αθήνας) κι άλλα διάφορα. Τι έγινε απ’ όλα αυτά; Τίποτα απολύτως. Το κτίριο έμεινε για μια δεκαετία ερμητικά κλειστό, με αποτέλεσμα το Υπουργείο Οικονομικών, στο οποίο ανήκει, να ανακαλέσει την παραχώρηση στο Δήμο. Τώρα παραχωρήθηκε στο Υπουργείο Πολιτισμού. Για να δούμε τί θα κάνουν κι αυτοί γιατί εμείς εδώ…

karouzos

Η οικία Καρούζου. Το σπίτι του γνωστού ναυπλιώτη ποιητή στο (νέο) πεζόδρομο της Βασιλέως Κωνσταντίνου, είχε μετατραπεί σε στέκι αστέγων και τοξικομανών. Η δωρεά του 50% εξ αδιαρέτου από τη χήρα του στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου είχε δημιουργήσει προσδοκίες για  επίλυση του σύνθετου ιδιοκτησιακού καθεστώτος και για αξιοποίηση του από τις αρχές του πανεπιστημίου. Δυστυχώς, τίποτα δεν φαίνεται να προχώρησε.

kapnaporthikes

Το κτίριο των Καπναποθηκών στην οδό Προφήτη Ηλία. Καλά, νιός ήμουν και γέρασα. Μικρά παιδάκια ήμασταν και παίζαμε μπάλα στο δρόμο μπροστά από τις Καπναποθήκες και θυμάμαι το κτίριο κλειστό. Σε μια περιοχή που διψά για κοινόχρηστους χώρους και σχολεία, το να υπάρχει ένα τόσο μεγάλο, δημόσιο κτίριο κλειστό κι ανεκμετάλλευτο είναι πρόκληση. Αναρωτιέμαι, τόσα χρόνια έχει ενοχληθεί ποτέ το Υπουργείο Γεωργίας;

parko

Το πάρκο. Ο Γέρος του Μοριά σενιαρίστηκε και στέκει και πάλι περήφανος πάνω στο βάθρο του. Όλα καλά μέχρις εδώ. Τι γίνεται όμως με τον περιβάλλοντα χώρο του πάρκου; Παρτέρια απεριποίητα, διάδρομοι χορταριασμένοι, παγκάκια σπασμένα. Γιατί ρε παιδιά;

Όταν η πόλη, καλώς ή κακώς, συντηρείται από τον τουρισμό είναι ανεπίτρεπτο κεντρικά δημόσια σημεία να παρουσιάζουν τέτοιες εικόνες εγκατάλειψης και απαξίωσης. Δεν μπορούμε να ευαγγελιζόμαστε τουριστική ανάπτυξη και οι βιτρίνες της πόλης να είναι αποκρουστικές. Ούτε ν’ αδιαφορούμε για δημόσιες εκτάσεις μέσα στον ιστό της πόλης, που θα μπορούσαν να δώσουν ανάσες σε ολόκληρες γειτονιές.

«Σιγά τα καινούργια» θα πείτε και δίκιο θα ΄χετε. Τόσα χρόνια τα βλέπουμε μπροστά μας. Εγώ απλά τα θυμίζω. Για άλλη μια φορά…

CONSERV 1

men-caught-staring-funny-0

Αντιγράφω από το λεξικό Μπαμπινιώτη της Νέας Ελληνικής Γλώσσας:

κοζάρω = 1. κοιτάζω κάποιον/ κάτι με προσοχή συνηθ. κρυφά

2. βλέπω (από μακριά), διακρίνω κάποιον/κάτι, βάζω κάποιον/κάτι στο μάτι
Ετυμολογία <κόζι, το προσεκτικό κοίταγμα, η παρατήρηση

Για να πιάσουμε από την αρχή το νήμα της ερωτικής σχέσης Ναυπλιώτης-κοζάρισμα φρονώ πως πρέπει να κάνουμε ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο και στην ιστορία της πόλης. Και πιο συγκεκριμένα ως τα χρόνια του Όθωνα. Η εγκαθίδρυση της πρώτης πρωτεύουσας έφερε στο ταλαιπωρημένο από την Επανάσταση και τις εναλλαγές κατακτηκτών Ναύπλιο καινοφανείς εικόνες από τη Δύση. Κομψευόμενες κυρίες ενδεδυμένες την τελευταία λέξη της ευρωπαϊκής μόδας, κυρίους με φράκα και ψηλά καπέλα, συνεστιάσεις για τσάι, μέχρι και χριστουγεννιάτικα δέντρα. Οι φτωχοί και κατατρεγμένοι, στη μεγάλη τους πλειοψηφία κάτοικοι, παρατηρούσαν με απορία, θαυμασμό, ενίοτε και φθόνο, το βαυαροφερμένο συνάφι του πρώτου βασιλέα και το κουτσομπολιό πήγαινε κι ερχόταν.

Τα χρόνια πέρασαν και το Ναύπλιο δεν είναι πια πρωτεύουσα. Είναι όμως ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Και κάθε γιορτή, αργία, τριήμερο, ΣΚ μαζεύει σα χωνί εκατοντάδες, χιλιάδες επισκέπτες, από κοντά και μακριά. Πανδαισία εικόνων στα γραφικά στενά της Παλιάς Πόλης: οικογένειες, ζευγαράκια, ΚΑΠΗ, ντόπιοι, ξένοι, όλες οι φυλές του Ισραήλ. Και τότε ο Ναυπλιώτης αφιονίζεται.

Γιατί; Γιατί το έμφυτο πάθος του για κοζάρισμα φουντώνει. Θέλει να τους βλέπει όλους. Με ποιόν είναι, τί φοράνε, πώς περπατάνε. Και να τους σχολιάζει όλους:

*τις εντυπωσιακές γκόμενες:»πωπω ρε φίλε, τί παιδί είναι αυτή η ξανθιά εκεί πέρα! Καλά, τον κοντό που τον κουβαλάει μαζί της; Στάνταρ θα του μασάει φράγκα.»

*τους εντυπωσιακούς γκόμενους: » κοίτα μωρή έναν παίδαρο! Μη μου πεις ότι είναι μαζί με αυτό το μπάζο! Ήμαρτον!»

*τον γείτονα: » μπα, πως το παθε κι έβγαλε την οικογένεια ο καρμίρης; Πορτοκαλάδα από το περίπτερο θα τους πάρει και θα τη βγάλουν καθιστοί στο Φάρο, να μου το θυμηθείς»!

*τη γειτόνισσα: «τη βλέπεις αυτή με το καρέ μαλλί και τις μπότες; Άκουσα στο γυμναστήριο ότι πηδιέται με τον Υάκινθο! Αυτόν μωρέ τον ψηλό που κάνει συνέχεια TRX. Ε ρε και την πάρει χαμπάρι ο άνδρας της»!

*το συνάδελφο από τη δουλειά: «βρε τον μπαστουνόβλαχο που έμαθε και μου φοράει και Ralph Lauren. Καλησπέρα Θανάση. Όλα καλά;»

Το κοζάρισμα και το συνακόλουθο κουτσομπολιό τον ταΐζουν το Ναυπλιώτη. Του προσφέρουν πολύτιμες ευκαιρίες απόδρασης από την καθημερινή ρουτίνα και την πλήξη μιας άνευρης επαρχιακής πόλης. Το τριήμερο με καλοκαιρία δεν θα πάει στο γήπεδο να δει Πανναυπλιακό, δεν θα πάει σινεμά, θέατρο (όταν έχει), συναυλία. Θα διαγκωνιστεί για να πιάσει το καλύτερο τραπέζι στο Αλλοτινό, στο Ξένον, στο Σοκάκι, στην παραλία. Να παραγγείλει το Freddo του και να κοζάρει ανέμελα με τις ώρες. Μέχρι το επόμενο ΣΚ.

Λοιπόν, πολλά είπα. Βαρέθηκα την κλεισούρα σπίτι μπροστά στον υπολογιστή. Πάω Πλατεία για κοζάρισμα!

CU there!

CONSERV 1

Έβρισες τους έλληνες βουλευτές. Μούντζωσες και φώναξες έξω από το κτίριο της Βουλής, στους δρόμους, στις πλατείες. Οργίστηκες, απογοητεύτηκες, σιχάθηκες. Γιατί κάποιοι κύριοι, με τις πράξεις και τις παραλέιψεις τους, με την αρρωστημένη κομματική τους νοοτροπία, με την εξάρτησή τους από καρέκλες και οφίτσια, οδήγησαν τη χώρα σε μία από τις χειρότερες καταστάσεις της σύγχρονης ιστορίας της.

Αύριο έχουμε μία και μοναδική ιστορική ευκαιρία. Με τον πλέον δημοκρατικό τρόπο, την ψήφο μας, να θέσουμε τις βάσεις για μια καλύτερη Ελλάδα. Να ‘τιμωρήσουμε’ πρόσωπα και πολιτικές και ν’αναδείξουμε υγιείς πολιτικές δυνάμεις, όποιες κι αν θεωρεί ο καθένας μας ότι είναι τέτοιες, παλιές ή καινούργιες. Γι΄αυτό, καταρχάς, πάμε οπωσδήποτε αύριο στις κάλπες. Δεν αδιαφορούμε και δεν φυγομαχούμε. Συμμετέχουμε ενεργά στην Ελλάδα του αύριο. Κρίνουμε, αποφασίζουμε, ψηφίζουμε. Γιατί μετά δεν υπάρχουν δικαιολογίες «δεν ήξερα», «δεν ψήφισα», » δε με νοιάζει». Η όποια κυβέρνηση προκύψει θα έχει νωπή τη λαϊκή νομιμοποίηση. Κι αυτή η νομιμοποίηση πρέπει να δοθεί με υπευθυνότητα απ΄όλους μας.

Από αύριο είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι για το μέλλον αυτής της χώρας!

IL CONSERVATORE

Έπεσε το μάτι μου στις παρακάτω ειδήσεις από προεκλογικές ομιλίες των αρχηγών των δύο ‘μεγάλων’ κομμάτων:

*Στην ομιλία του ο κ. Βενιζέλος δήλωσε πως ο κόσμος θα ψηφίσει πρώτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ, αλλά εάν ο λαός επιλέξει κάτι διαφορετικό, «εμείς θα το σεβαστούμε», αλλά δεν θα μετέχουμε σε αυτό. Η φράση αυτή ερμηνεύεται από κάποιους πως εάν το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πρώτο κόμμα, τότε δεν θα μετέχει σε καμία συνεργασία.

*Σαμαράς στο Ζάππειο: δεν θέλω να συγκυβερνήσω με το ΠΑΣΟΚ.

(πηγή: newsit.gr)

Βρε πάτε καλά; Εδώ δεν ξέρετε σε ποια θέση θα βρίσκεστε το βράδυ της 6ης Μαϊου και έχετε το θράσος να θέτετε όρους και προϋποθέσεις του στυλ «μόνο εμείς και σ’ όποιον αρέσει»; Αν δεν το έχετε πάρει ακόμα χαμπάρι, δεν παίζετε πλέον μόνοι σας. Έχετε απέναντι σας όχι μόνο ένα σωρό κόμματα με ισχυρές πιθανότητες να μπουν στη Βουλή και να σας χαλάσουν τη νερόβραστη μανέστρα που μας σερβίρατε τόσα χρόνια αλλά-και κυρίως-την τεράστια οργή και απογοήτευση του ελληνικού λαού. Γι΄αυτό σταματήστε τις λουδοβίκιες φανφάρες «η κυβέρνηση είμαι εγώ» και κοιτάξτε τα χάλια σας και τα τραγικά δημοσκοπικά ποσοστά σας. Αλλά άμα σε έχει ποτίσει μέχρι το μεδούλι η λαχτάρα της εξουσίας..

IL CONSERVATORE

Ε ναι λοιπόν, έχασε! Και μάλιστα στην έδρα της! Εδώ έχασε ο Θρύλος από την Κέρκυρα! Πόσο μάλλον που τώρα ο αντίπαλος ήταν η Ρεάλ Μαδρίτης. Προς μεγάλη απογοήτευση του εν Ναυπλίω fan-club της, το οποίο πρέπει να απαριθμεί, κρίνοντας από τον κόσμο στις καφετέριες κι από τις αντιδράσεις τους καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα, τουλάχιστον τετραψήφιο αριθμό μελών. Και που πανηγύρισε το γκολ της ισοφάρισης πιο έντονα και από το γκολ του Χαριστέα στον τελικό του Euro. Βλέπετε, ο Ναυπλιώτης μόνο τέτοια μπάλα θέλει να βλέπει. Όχι Πανναυπλιακούς και αηδίες..

Η Μπαρτσελόνα έχασε δίκαια. Καμία σχέση με την περσινή ομάδα. Κούραση, έλλειψη κινήτρου, λάθος προπονητικές επιλογές; Λίγο απ΄όλα. Ποδοσφαιρική ομάδα είναι κι αυτή. Θα βρεθεί κάποια στιγμή σε κακή βραδιά ή σε κακή αγωνιστική σεζόν, όπως ΟΛΕΣ οι ομάδες του κόσμου. Και τα υπέρλαμπρα αστέρια της το ίδιο: ο Μέσι χθες ανύπαρκτος, ο Τσάβι επιεικώς μέτριος, ο Άλβες έσπασε τα παϊδια του Κοεντράο ρίχνοντας όλες τις σέντρες πάνω του. Και απέναντι σε μια ομάδα με σιδερένια πειθαρχία και με το μεγάλο κίνητρο να αποδείξει ότι δεν είναι ο χρυσός..καρπαζοεισπράκτορας της Ισπανίας και της Ευρώπης, τα πράγματα ήταν εξαρχής δύσκολα.

Η Μπαρτσελόνα δεν μίκρυνε χθες. Εξακολουθεί και είναι-για εμένα τουλάχιστον-η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη. Γιατί το παιχνίδι της έχει ταυτότητα και δεν το μπερδεύεις με κανένα άλλο. Απλά, αποδείχθηκε ότι το παίζουν άνθρωποι και όχι φιγούρες του playstation (που μας έχει ζαλίσει ο Μένιος Σακελλαρόπουλος)!

Ευκαιρία έχει κι άλλη για να αποδείξει ότι είναι ακόμα στην κορυφή. Για να δούμε, θα την αρπάξει;

Update 25/4/2012: Τελικά την άρπαξε (όχι την ευκαιρία) !

IL CONSERVATORE

Καθαρά Δευτέρα σήμερα. Ταραμάς, χαλβάς, ντολμάδες, λαγάνα και όλα τα λοιπά σαρακοστιάνα εδέσματα ‘που επιτάσσει το έθιμο’. Και τα έθιμα, ειδικά στο θέμα φαγητού, τα τηρούμε απαρέγκλιτα σ΄αυτή τη χώρα..

Κι από αύριο τι; Επιστροφή της συντριπτικής πλειοψηφίας στις μπριζόλες, στη φέτα, στο τοστάκι ζαμπόν-τυρί, σε ό,τι φάγαμε και προχθές. Μετά το μονοήμερο νηστίσιμο διάλειμμα ‘για το καλό’ το.. easy food επανακάμπτει στο θρόνο του.

Το είχα γράψει και πέρσυ, δεν έχω απολύτως τίποτα με αυτούς που δεν νηστεύουν. Είναι αποκλειστικά δική τους επιλογή για το αν θα τηρήσουν κι αυτό το έθιμο. Γιατί για έθιμο πρόκειται. Όπως το αρνί το Πάσχα, η γαλοπούλα τα Χριστούγεννα, τα κοψίδια την Τσικνοπέμπτη. Απλά, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα τώρα..

Κάποιοι θα νηστέψουν. Όχι μόνο υπερήλικες που προσπαθούν να δείξουν καλή διαγωγή στα τελειώματα της ζωής τους. Αλλά και νεότεροι. Γιατί; Για διάφορους λόγους. Από αμιγώς θρησκευτικούς μέχρι ‘για να κάνουν αποτοξίνωση’. Δικαιολογημένα θα πείτε: «ναι καλά, ξέρουμε τι νηστεία κάνουν. Τσακίζουν τις γαριδομακαρονάδες και τα καλαμάρια και μετά το παίζουν καλοί χριστιανοί». Έχετε απόλυτο δίκιο. Η σημερινή νηστεία δεν γίνεται με παξιμάδι και νερό. Τα ‘επιτρεπόμενα’ εδέσματα είναι άφθονα και αρκούντως παχυντικά. Κανείς νηστεύων δεν δικαιούται να υπερηφανεύεται ότι λιμοκτονεί κι ότι κάνει κάποιον άθλο. Δικαιούται όμως, νομίζω, να νιώθει υπερήφανος-και μόνον από μέσα του-γιατί αποφάσισε να πορευτεί έναν λίγο πιο δύσκολο δρόμο στην καθημερινότητά του, έστω και για κάμποσες μέρες.

Όσοι νηστεύουν δεν είναι κατάλοιπα ενός σκοταδιστικού παρελθόντος, ούτε ζουν σε σπηλιές σε μια άλλη εποχή. Είναι ο φίλος, ο γείτονάς μας, ο συνάδελφος στη δουλειά. Μην τους αντιμετωπίζετε με απαξίωση. Σεβαστείτε την επιλογή τους, όπως σέβονται αυτοί τη δική σας.

Εξάλλου, το δύσκολο δεν είναι να καθαρίσεις το σώμα. Το δύσκολο είναι να καθαρίσεις την ψυχή. Από τα μίση, τα πάθη, τις κακές σκέψεις. Κι αυτό δεν νομίζω ότι  κανένας από τους νηστεύοντες το καταφέρνει. Κρίμα..

IL CONSERVATORE

Και μέσα στο γενικό χαμό ενός κράτους και μίας κοινωνίας σε πλήρη κατάρρευση, έρχεται και η … παρέλαση. Ακριβώς στη χρονική συγκυρία της πλήρους και οριστικής απεμπόλησης της εθνικής κυριαρχίας. Στους Γερμανούς.

Σας θυμίζω τι είχα γράψει στις 23 Μαρτίου σχετικά:

Έχουν ασχοληθεί όλοι με το θέμα: από τους αντιστασιακούς bloggers μέχρι τον αδερφό του Άδωνη. Ας γράψω κι εγώ τα δικά μου. Δεν είναι πολλά, τρεις λέξεις: ΠΟΙΟ ΣΚΟΠΟ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ;

Η στρατιωτική παρέλαση έχει μια κάποια λογική. Τη δέχεσαι ή όχι, έχει. Τονώνει, λέει, το εθνικό φρόνημα. Εν προκειμένω αυτό μου ακούγεται λίγο ειρωνικό, αλλά εν πάσει περιπτώσει, στρατιωτικές παρελάσεις γίνονται σε όλο τον κόσμο. Έτσι κι αλλιώς, από ότι θυμάμαι, αρέσει και στους φαντάρους.

Η μαθητική παρέλαση τι εξυπηρετεί; τι εκφράζει; Γιατί οι μαθητές πρέπει να διέρχονται με κακή απομίμηση του στρατιωτικού βήματος μπροστά από το πλήθος; Για να ‘καμαρώσουν’ οι γονείς τα παιδιά τους; Ας τα καμαρώσουν στην αποφοίτησή τους, στο γάμο τους, στην επαγγελματική τους επιτυχία.

Υπάρχει έστω και ένα έωλο επιχείρημα υπέρ αυτού του κακού θεάτρου που στήνεται δυο φορές το χρόνο; Για ποιο λόγο οφείλουν τα παιδιά να μάθουν να περπατούν σαν στρατιώτες; Κανείς από τους συμμετέχοντες δεν πιστεύει σε αυτό: ούτε οι καθηγητές, ούτε οι μαθητές, ούτε οι θεατές. Γιατί το συνεχίζουν;

Είναι κατάλοιπο φασιστικού παρελθόντος, λένε οι ‘προοδευτικοί’. Δεν είναι ψέμματα. H στρατιωτικοποίηση της νεολαίας ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά του δεξιού καθεστώτος του Μεταξά. Τώρα όμως; Εντάσσεται αυτή η συνήθεια σε κάποιο γενικότερο πλαίσιο οργανωμένης εθνικιστικής δράσης των νέων; Όχι βέβαια. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει.

Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν θέλει να πει τα πράγματα με το όνομά τους και να απαλλάξει όλους από αυτήν την δις ανά έτος επαναλαμβανόμενη παρωδία. Φοβούνται ότι θα αντιδράσουν οι ‘πατριώτες’. Ενώ τώρα αυτό που βλέπουν, ας πούμε, τους γεμίζει εθνική υπερηφάνεια. Βλέπουν δηλαδή τα τακούνια και τα μίνι και λένε ‘πάμε να πάρουμε την Πόλη’.

Υποκρισία. Τίποτε άλλο. Ένα κράτος που έχει ξεπουλήσει κάθε έννοια εθνικής αξιοπρέπειας βάζει τα παιδιά του να περπατούν σε κακοσχηματισμένους στοίχους.

Ας βάλει να παρελάσουν οι άνεργοι. Τουλάχιστον να κάνει μπούγιο.

Αν έχει μείνει έστω και μια ελάχιστη λογική σε αυτόν τον τόπο, ας μας απαλλάξουν φέτος από την παρωδία. Θα ξέρετε βέβαια το ανέκδοτο που συνομιλούν δυο πατεράδες για τις κόρες τους και τελειώνει με τη φράση: ‘και η δικιά μας που …να είναι, αλλά δεν το γιορτάζουμε κιόλας.’

TheGrecian

Μπορεί να καταμαρτυρούμε τα χίλια-μύρια στους Έλληνες Βουλευτές και στα περισσότερα να έχουμε και δίκιο, αλλά νομίζω ότι κανένας από εμάς θα ήθελε να βρίσκεται  σήμερα στη θέση τους. Ειδικά αυτοί των δύο μεγάλων κομμάτων βρίσκονται ανάμεσα σε μυλόπετρες: κομματική πειθαρχία, εξόφθαλμα σκληρά και άδικα μέτρα, λαϊκή αγανάκτηση. Και από πάνω, σαν δαμόκλειος σπάθη, η απειλή της χρεοκοπίας από τα πιο επίσημα χείλη των ευρωπαίων «εταίρων» μας.

Θα μου πει κάποιος: «δηλαδή τους λυπάσαι»; «Καθόλου» θα απαντήσω εγώ. Απλά, προσπαθώ να φανταστώ πώς είναι να καλείσαι να αποφασίσεις με την ψήφο σου για το μέλλον μιας ολόκληρης χώρας και του λαού της. Και-το χειρότερο-το δίλλημα πάνω στο οποίο οφείλεις να λάβεις θέση να είναι του τύπου «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμμα». Όπως έγραψε ο αρθρογράφος των Financial Times Wolfang Munchau: «οι Έλληνες βουλευτές καλούνται να επιλέξουν μεταξύ ενός ψέματος και μιας καταστροφής»! Οι ταυτοποιήσεις απλές: Ψέμα η ουσιαστικά προδιαγεγραμμένη αποτυχία των μέτρων που προβλέπει το Μεσοπρόθεσμο. Καταστροφή τα ακόμα χειρότερα που θα προκύψουν  σε περίπτωση χρεοκοπίας.

Η καυτή πατάτα είναι τώρα στα χέρια τους. Aυτοί την έφεραν σ΄αυτή τη θερμοκρασία.  Απομένει ν’ αποδειχθεί εάν έχουν τις ικανότητες, τη θέληση, την τόλμη να την διαχειριστούν. Εγώ απλά θα τους παραπέμψω σε παλαιότερo  post μου και θα ευχηθώ ο Θεός να τους φωτίσει. Για το καλό της Ελλάδας…

IL CONSERVATORE

Δεν πρόκειται να κάνω οικονομική ανάλυση. Δεν θέλω και δεν μπορώ. Όροι όπως «εθελοντική διακράτηση ομολόγων», «spreads», «CDS», εξακολουθούν και μου είναι ασαφείς και δυσνόητοι, παρότι τους ακούω κάθε μέρα. Αυτό που ακούω επίσης κάθε μέρα είναι  ότι πρέπει ν΄αποφύγουμε πάση θυσία την χρεοκοπία. Για το καλό και της χώρας μας και της ευρωζώνης. Γι΄αυτό και τα μνημόνια, τα σκληρά μέτρα, οι πολιτικές λιτότητας. Για να μην χρεοκοπήσουμε. Για να νικήσουμε τον δαίμονα.

Και ρωτάω τώρα εγώ: «τι θα γίνει αν χρεοκοπήσουμε»; «Η απόλυτη καταστροφή» θα πουν οι περισσότεροι. Πάει το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα, πάνε οι ελληνικές κι ευρωπαϊκές τράπεζες, πάει το ίδιο το ευρώ. Πιθανότατα αυτά θα γίνουν. Υπάρχουν πολλοί ειδικοί για να το υποστηρίξουν.

Υπάρχει όμως και μια άλλη άποψη. Αυτή που δημοσιεύεται στην Wall Street Journal. Τι υποστηρίζει αυτή η άποψη; Ότι σε περίπτωση που η Ελλάδα αποφάσιζε να βγει από τη νομισματική ένωση,  θα έφερνε σε πολύ δύσκολη θέση την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Μία τέτοια ενέργεια θα ενείχε τον κίνδυνο μιας συστημικής κρίσης του χρηματοπιστωτικού τομέα σε όλη την Ευρώπη εξαιτίας της μεγάλης έκθεσης των ευρωπαϊκών τραπεζών. Ενόψει του ανεξέλεγκτης κρίσης που θα προκαλείτο σε μια τέτοια περίπτωση, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα συρόταν σε μεγάλους συμβιβασμούς απέναντι στην Ελλάδα, ενδεχομένως και στη διαγραφή όλου ή μέρους του χρέους της. Όχι για κανέναν άλλο λόγο. Απλά για να σώσει το τομάρι της.

Σε κάποιους θ’ ακούγεται απλό, σε άλλους απλοϊκό, σε κάποιους άλλους (ίσως στους περισσότερους) επικίνδυνο. Αλλά, όπως λέει και ο σοφός ελληνικός λαός:

Κι ο άγιος φοβέρα θέλει!

IL CONSERVATORE

Βλέπουν πολιτικό και τους γυρίζει το μάτι. Από τη γιούχα δεν γλίτωσε ούτε ο ‘εναλλακτικός’ Μπουτάρης, ο οποίος μπορεί να μην έχει κάνει (μέχρι στιγμής) τίποτα φοβερό, αλλά όπως φαίνεται πήγε να το παίξει ‘πατερούλης’ των αγανακτισμένων και έφυγε τελικά σαν τον Πεταλωτή και την Άννα Νταλάρα: κυνηγημένος.

Αρχικά, με το που έφτασε στο Λευκό Πύργο, ο κ. Μπουτάρης, πήρε το λόγο όπως είχε συμφωνήσει με κάποιους.

Στη συνέχεια όμως, η πλειοψηφία άρχισε να φωνάζει συνθήματα εναντίον του, όπως «αέρα αέρα να φύγει η χολέρα» καθώς και «δεν σε θέλει ο λαός ελικόπτερο και μπρος.»www.cosmo.gr

Δεν με ενδιαφέρει καθόλου που δεν παρουσιάζεται ‘εναλλακτική’ πρόταση. Προς το παρόν μου αρκεί η διαρκής, επίμονη, έντονη αποδοκιμασία, αρκεί – όπως είχα γράψει – να επεκτείνεται και στην καθημερινότητα των πολιτικάντηδων και όχι μόνο κατά τη διάρκεια των συγκεντρώσεων. Όποιος θέλει ‘εναλλακτική’ να ψηφίσει τον Σαμαρά. Αυτήν την επιλογή προσφέρει η μεταπολιτευτική ‘δημοκρατία’ της Ελλάδας.

Σε όποιον δεν αρκεί, κατεβαίνει στις πλατείες. Η ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος έχει ήδη ενεργοποιηθεί και καλύπτει νομικά την αντίσταση.

Αφήστε τον Πρετεντέρη να λέει ότι η δημοκρατία κινδυνεύει επειδή μπουγέλωσαν την πανάκριβη Μερσεντές ενός βουλευτή. Αυτό που κινδυνεύει είναι η τρυφηλή ζωούλα του.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΧΑΜΟΣ!!!

TheGrecian

Τι να το κάνω αν μαζευόμαστε 50 και 100.000 κάθε βράδυ έξω από τη Βουλή αλλά αυτοί συνεχίζουν να καλοπερνάνε όπως ακριβώς και πριν; Τι να το κάνω αν μέσα στην ανωνυμία του πλήθους τους μουτζώνω αλλά στην Τράπεζα δέχομαι να παρακάμπτουν την ουρά και στο εστιατόριο να μην πληρώνουν;

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΛΕΙΦΕΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΕΧΕΣΤΕ.  

Αυτό που έγινε χθες, ήταν η αρχή. Ας τους κάνουμε να ντρέπονται που ανήκουν σε αυτό το συνάφι, γιατί αυτό αξίζουν.

Δεν χρειάζεται βία, αυτό που αρχικά χρειάζεται είναι να μην τους αφήνουμε λεπτό σε ησυχία. Και δεν μιλάω μόνο για τους τριακόσιους. Στη διπλανή πόρτα μας υπάρχει κάποιος τοπικός πολιτικάντης, πιθανώς χειρότερος από αυτούς. Κάποιος που τον Δεκέμβρη που μας πέρασε διόριζε άτομα στον ΟΣΕ (το περιστατικό είναι πραγματικό και έχει συμβεί στο Άργος).

Υπάρχουν ακόμη νέοι που τους χειροκροτούν ή ελπίζουν να γίνουν σαν κι αυτούς. Είδα στο ιδρυτικό συνέδριο του κόμματος που δημιουργήθηκε για να στηρίξει το μνημόνιο μία κοπέλα 20 χρονών να κρατάει κόρνα γηπέδου (!!!) και να την χρησιμοποιεί με ενθουσιασμό. Έχει προχωρήσει πολύ βαθιά στην ελληνική κοινωνία η διάβρωση του κομματισμού.

Τώρα είναι η ώρα που θα πιστέψουν ότι πάνε να χάσουν το … ‘τυρί’ και θα αντιδράσουν. Θα διαβάσατε τι συνέβη στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου, όπου ‘στέλεχος’ της Νέας Δημοκρατίας απείλησε με μήνυση πολίτη που είπε ‘Για όλα φταίνε οι πολιτικοί’.  Φυσικά ούτε κατά διάνοια υπήρχε τέλεση του αδικήματος της εξύβρισης ή οποιουδήποτε άλλου, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα. Έχουν μάθει μια ζωή να ‘ακούν χειροκροτήματα’ και οτιδήποτε διαφορετικό τους κακοφαίνεται. Θα συνηθίσουν.

ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

TheGrecian

«Σεπούκου» ή «Χαρακίρι» («Seppuku», «Hara kiri»). Κατά την Ιαπωνική Παράδοση μετά την έλευση στην χώρα του Βουδισμού και την καθιέρωση του κώδικα «Μπουσίντο» («Bushido»), η τελετουργική αυτοκτονία σε περίπτωση που απειλείται η τιμή ή η αξιοπρέπεια ενός πολεμιστή ή ευγενή:  «Η νίκη ή η ήττα είναι αποτελέσματα της τυχαίας δύναμης των συνθηκών. Αυτό που διαφέρει είναι η αποφυγή της αναξιοπρέπειας και αυτό γίνεται μόνο στον θάνατο» («Hagakure» ή «Ο Δρόμος των Σαμουράϊ», 1709 -1716).

Στην σημερινή Ιαπωνία πάντως το «Σεπούκου» αποτελεί παρελθόν, με σπανιότατες εξαιρέσεις λίγων αφοσιωμένων στην Εθνική Παράδοση Ιαπώνων. Το 1970 συγκλόνισε ολόκληρο τον κόσμο η επιδεικτική αυτοκτονία με «Σεπούκου» του βραβευμένου λογοτέχνη Γιούκιο Μίσιμα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον εξαμερικανισμό και κατά προέκταση την ηθική και πνευματική κατάπτωση της πατρίδας του.

Τι σχέση έχουν τώρα όλα τα παραπάνω με την σύχρονη Ελλάδα;  Καμία.  Γιατί εδώ ο έννοιες «τιμή», «ευθυξία», «αξιοπρέπεια» είναι άγνωστες στους πολιτικούς και πολιτικάντηδες. Ακόμα και η υποβολή παραίτησης από το βουλευτικό ή υπουργικό αξίωμα θεωρείται από όλους τους σχεδόν αδιανόητη. Η ενδεχόμενη αποτυχία επανεκλογής σε μια εκλογική αναμέτρηση θεωρούν ότι λειτουργεί ως Κολυμπήθρα του Σιλωάμ: αυτομάτως τους εξαγνίζει και τους παραδίδει πάλι άσπιλους και αμόλυντους στα κοινά. Αυτή θεωρούν ότι είναι η υπέρτατη τιμωρία τους κι ας έχουν κάνει εγκλήματα-πολιτικά ή ακόμη και ποινικά-κατά τη διάρκεια της θητείας τους.

Μπορεί το χαρακίρι ν’ αποτελεί μια ακραία πράξη «αυτοτιμωρίας» που εφαρμοζόταν πριν πολλά χρόνια σε μια άλλη χώρα με άλλη κουλτούρα. Δεν περιμένουμε και δεν θέλουμε κάτι αντίστοιχο από Έλληνες πολιτικούς. Θέλουμε όμως, σε μια όψιμη κίνηση αυτοκριτικής, να μας απαλλάξουν οικειοθελώς από τη θλιβερή κι αποτυχημένη παρουσία τους.

Δεν βρέχει κύριοι! Σας φτύνουμε!

IL CONSERVATORE

Είδατε πώς ήταν σήμερα όλοι; Σαν βρεγμένες γάτες. Μετά από τη σύσκεψη στο Προεδρικό Μέγαρο, βγήκαν και αναμάσησαν τα ίδια. Τα ίδια, με τα οπόία μας κοροϊδεύουν χρόνια. Αισθάνονται ότι τα ψέμματά τους τελειώνουν; Ίσως.

Οι 585 της σελίδας ‘ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ’ είναι η απάντηση σε όσους προσπάθησαν κατά καιρούς να ‘οργανώσουν’ συγκεντρώσεις από τα πολιτικά ή συνδικαλιστικά τους γραφεία. Και ύστερα να εξαργυρώσουν τον ‘κόσμο’ που μάζεψαν. Και τώρα, δεν καταλαβαίνουν τι είναι αυτό, πού αποσκοπεί. Δεν ξέρω να απαντήσω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι αυτοί οι 100 που είδα την Τετάρτη στην πλατεία τριών Ναυάρχων ΔΕΝ είναι ‘βολεμένοι’, δεν είναι ‘πελάτες’ βουλευτών, ούτε γραβατάκηδες. Αυτό, προς το παρόν, μου αρκεί.

Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να παρουσιάσουμε πρόγραμμα. Αν είχαμε προγραμματικές θέσεις θα κάναμε κόμμα. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να εξηγήσουμε τίποτα. Όποιος δεν θέλει, κάθεται σπίτι του και περιμένει να του δώσουν γραπτώς τους στόχους της κινητοποίησης.Μπορεί επίσης να συμμετάσχει σε ‘αγωνιστικές’ πορείες που διαφημίζονται από πανάκριβες αφίσες.

Οι υπόλοιποι, τα λέμε σήμερα το απόγευμα.

TheGrecian

Ο λαός ξύπνησε, βγήκε στους δρόμους, αντέδρασε. Τα likes και τα retweets έγιναν φωνές αγανάκτησης στους δρόμους και στις πλατείες (επιτέλους). Το πρώτο-και ίσως σημαντικότερο-βήμα έγινε. Τι θ’ ακολουθήσει όμως; Ποιοι δρόμοι ανοίγονται;  Σε τι προσβλέπουν οι Αγανακτισμένοι;

*Σ’ ένα ηχηρό μήνυμα στην πολιτική εξουσία: ν’ αλλάξει τρόπο σκέψης και δράσης, να κινηθεί με συλλογική υπευθυνότητα και  αμιγώς πολιτικούς όρους για την  ανατροπή του δυσμενούς σκηνικού. Μπορεί; Δεν νομίζω. Θέλει; Αμφιβάλλω.

*Σε μια επανάσταση τύπου Αιγύπτου: για ανατροπή του ¨καθεστώτος». Δεν νομίζω ότι μπορούμε να μιλάμε για ομοειδείς περιπτώσεις. Μπορεί η χώρα να τελεί υπό οικονομική κατοχή αλλά οι δημοκρατικοί θεσμοί εξακολουθούν να ισχύουν. Το γιατί έχουν εκφυλιστεί πρέπει να μας προβληματίζει όλους. Μην ξεχνάμε ότι εμείς, με την ψήφο μας, νομιμοποιήσαμε αυτούς τους κυρίους που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν να κρατούν το πηδάλιο της χώρας και να την έχουν οδηγήσει στα βράχια. Δεν υπήρξαν ούτε αυτόκλητοι σωτήρες ούτε δικτάτορες.

*Στη βίαιη ανατροπή του πολιτικού σκηνικού: κάποιοι σίγουρα την ονειρεύονται. Εκεί όμως παραμονεύει ο κίνδυνος της οχλοκρατίας. Ποιος μπορεί να εγγυηθεί σε μια τέτοια περίπτωση την ομαλή μετάβαση στην οποιαδήποτε διάδοχη κατάσταση; Η δύναμη του όχλου μπορεί να καταστεί επικίνδυνη και ανεξέλεγκτη.

Θεωρώ λοιπόν ότι το κίνημα της αγανάκτησης πρέπει να οργανωθεί με πολιτικούς-όχι κομματικούς- όρους για να μπορέσει να συμμετέχει στις εξελίξεις. Να αποκτήσει φωνή αντιπροσώπευσης στην εξουσία και να αναπτύξει μια πλατφόρμα θέσεων και αιτημάτων. Την εφαρμογή αυτής της πλατφόρμας να επιδιώξει. Όλοι γνωρίζουν ότι έχουμε φτάσει στα όρια μας. Αλλά πέρα από τις ηχηρές διαπιστώσεις χρειάζονται προτάσεις και λύσεις. Προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να κινηθούμε.

Τελειώνω με αυτό: εχθρός της χώρας και της κοινωνίας μας δεν είναι ούτε ο κοινοβουλευτισμός, ούτε οι δανειστές μας, ούτε οι κατέχοντες αξιώματα. Είναι ο κακός εαυτός. Όλων μας.

Αυτόν πρέπει να νικήσουμε!!!

IL CONSERVATORE

Έτσι τιτλοφορείται το βιβλίο που έγραψε ο άγγλος δημοσιογράφος του ΒΒC John Humphrys. Πηγή έμπνευσής του: οι ομορφιές της Ελλάδας και η αέναη σύγκρουση τους με την  παράλογη ελληνική πραγματικότητα. Μάχη σκληρή με άγνωστο νικητή…

Μαγεύτηκε από το γαλάζιο της θάλασσας, τα υπέροχα τοπία, τα βουνά και τις ακτές της χώρας μας. Αποφάσισε να χτίσει ένα σπίτι στην Επίδαυρο, στην Πελοπόννησο, «στο ομορφότερο μέρος του κόσμου» . Κάπου εκεί οι «μπλε ουρανοί» σκοτείνιασαν. Γιατί πλέον έπρεπε να έρθει αντιμέτωπος με μυθικά τέρατα: την ελληνική γραφειοκρατία, την δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, την κακώς εννοούμενη πονηριά, την παγιωμένη αντίληψη ότι «ο ξένος είναι το κορόιδο που θα του φάμε τα λεφτά και θα μας πει κι ευχαριστώ». Μέδουσες, Λερναίες Ύδρες, Λάμιες, Σκύλες και Χάρυβδες…

Τα λόγια του για τη χώρα μας σκληρά, υποτιμητικά, ίσως και άδικα σε ένα βαθμό. Εξάλλου, είναι γνωστό ότι οι Άγγλοι δεν τρέφουν και τα καλύτερα αισθήματα για τη χώρα μας και την περιμένουν πάντα στη γωνία. Όχι όμως τους ανθρώπους της. Αυτό το σάπιο και όζον ελληνικό κατεστημένο απεχθάνονται, αυτό που δυσφημεί την Ελλάδα στα πέρατα της οικουμένης. Και  για το οποίο έχουμε ΟΛΟΙ μερίδιο ευθύνης…

Διαβάστε ΕΔΩ το σχετικό άρθρο από το enet.gr. Μπορεί να μας πονέσει αλλά νομίζω ότι δεν απέχει πολύ από αυτό που μπορεί να χαρακτηριστεί ως η αλήθεια…

Και η αλήθεια πονάει. Ειδικά στην Ελλάδα…

IL CONSERVATORE

Φαντάζομαι θα παρατηρήσατε ότι το μόνο πράγμα  το οποίο φαίνεται εδώ και καιρό να απασχολεί τη δημόσια ζωή του τόπου είναι οι θέσεις και τα αξιώματα. Κατά τα λοιπά, η πόλη είναι αφημένη στην τύχη της, δεν γίνεται ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ και δεν προβλέπεται να γίνει και στο μέλλον. Δεν ξέρω αν τα γεμάτα τραπέζια των καφετεριών και τα τζιπ καβάλα στην πλατεία Αγ. Γεωργίου δικαιώνουν τις όποιες επιλογές, αλλά υπάρχουν κάποιοι (αρκετοί) που δεν θέλουν αυτό το Ναύπλιο. Και αντί να ασχολούμαστε πώς θα μπει βάλουμε τάξη στο χάος και πώς θα ευκολύνουμε τη ζωή των δημοτών, μεριμνούμε με ποιο τρόπο θα τηρήσουμε ‘υποσχέσεις’ χωρίς όμως να δυσαρεστηθούν ‘άλλοι’ και τρώμε το χρόνο μας με αυτά, με διαβουλεύσεις, πισωγυρίσματα, μισόλογα, εντάσεις, διαπληκτισμούς … Πόσο θλιβερά και μικρά είναι όμως … Ποιος θα είναι πρόεδρος, ποιος δήμαρχος, ποιος σύμβουλος, ποιος συμπαραστάτης. Διαγκωνίζονται όλοι για να προσφέρουν στον τόπο.

Κανένα όραμα, τίποτα καινούριο, παρά μόνο διαχείριση μιας πραγματικότητας από την οποία απουσιάζουν οι Ναυπλιώτες.

TheGrecian

Μπροστά στην αδήριτη ανάγκη για την εξεύρεση εσόδων, η ελληνική κυβέρνηση παίζει τελευταία όλο και περισσότερο το χαρτί της «τακτοποίησης». Είτε αυτό λέγεται φορολογική περαίωση, είτε τακτοποίηση ημιυπαίθριων χώρων, είτε τακτοποίηση αυθαιρέτων. Τι είναι όμως αυτή η περίφημη τακτοποίηση;

«Τακτοποίηση» στα νέα ελληνικά σημαίνει «να τσοντάρεις στο κράτος κι αυτό να κάνει την κορόιδα μπροστά στις παρανομίες σου». Δεν πειράζει που φοροδιέφυγες, που το διαμέρισμά σου στα χαρτιά είναι 95 τετραγωνικά αλλά στην πραγματικότητα 110, που έχτισες χωρίς άδεια  στο οικοπεδάκι εκτός σχεδίου. Με το κατάλληλο αντίτιμο το ελληνικό κράτος θα σε τακτοποιήσει, κοινώς θα εξαγοράσεις την ανοχή του για κάμποσα χρόνια. Και μετά βλέπουμε…

Άλλη μια καινοτομία λοιπόν των ελληνικών κυβερνήσεων, που για να βρουν κανά φράγκο για να ρίξουν στο απύθμενο πηγάδι του ελλείματος και του χρέους, σκαρφίζονται σπασμωδικά μέτρα στα όρια της συνταγματικής νομιμότητας. Κατανοητός ο δημοσιονομικός πανικός γιατί τα κουκιά δεν βγαίνουν με τίποτα. Αλλά είναι πλέον ολοφάνερο ότι αυτοί που εξελέγησαν για να μας νοικοκυρέψουν βαδίζουν στα τυφλά, χωρίς σχέδιο και πρόγραμμα, χωρίς καν την ενδοκομματική συναίνεση. Δεν μπορείς όλες αυτές τις αλχημείες να τις βαφτίζεις «μεταρρυθμίσεις». Πραγματικές μεταρρύθμισεις αποτελούν ένα σταθερό και δίκαιο φορολογικό σύστημα, ένας οργανωμένος πολεοδομικός σχεδιασμός της χώρας, ένα Δημόσιο λειτουργικό και αποτελεσματικό. Έτσι θα νοικοκυρευτεί το κράτος και τα οικονομικά του.

Κάποιοι προσπαθούν να υψώσουν φωνή αντίθεσης. Το πιο πιθανό είναι να τους φάει η μαρμάγκα γιατί τα λεφτά των δανειστών μας έχουν γίνει ο υπέρτατος εθνικός σκοπός, σε βάρος της υγείας, της παιδείας, της ίδιας της νομιμότητας. Τουλάχιστον θα μπορούν να λένε ότι έχουν ήσυχη τη συνείδηση τους…

Αθάνατη Ελλάδα! Πάλι δίδαξες πώς μπορείς να βγάλεις από τη μύγα ξύγκι!

Μόνο που και το ξύγκι τελειώνει κάποια στιγμή…

IL CONSERVATORE

Αρέσει σε %d bloggers: