* Ωραία είναι να γράφεις όταν ξέρεις πως δεν σε διαβάζει πια κανένας. Πολύ χαλαρωτικό: χωρίς το άγχος ή τη ματαιόδοξη εκείνη προσμονή των likes και των views, γράφεις ό,τι σου κατέβει στην ξεροκεφάλα σου. Γιατί εδώ που τα λέμε τώρα, αν δεν βγάζεις φράγκα ή αν δεν σκοπεύεις να σταδιοδρομήσεις ως τοπικός πολιτικός αστήρ, κάποια στιγμή το βαριέσαι. Κι όταν έχεις πάλι να γράψεις κάτι, το ξαναπιάνεις, αρκεί να πλερώνεις το εικοσάρι σου για τη χρήση του domain. Εδώ το παράτησε ολόκληρος antistachef που είχε 300.000 views την ημέρα και ασχολείται μόνο με Twitter, το palamidi.gr μας έλειψε; Άσε που εγώ προσωπικά, ό,τι είχα να γράψω για το Ναύπλιο – θεματικό πάρκο των Αθηναίων, το έγραψα. Ως εκτόνωση και ψυχοθεραπεία δηλαδή, επειδή δεν είμαι από αυτούς που κονομάνε από την ‘πιο ρομαντική πόλη της Ελλάδας’. Άλλο τίποτε δεν έχω. Αν δεν είσαι ειδησεογραφικό σάιτ ή δεν βάζεις φωτογραφίες από τις κοσμικές εμφανίσεις διασημοτήτων της Αργοναυπλίας, η επικαιρότητα δεν βοηθάει. Και από κάποια στιγμή και έπειτα, αλλάζουν οι προτεραιότητες και τα κέφια και σε προσωπικό επίπεδο. Αφήνεις κάποια πιο πίσω, βάζεις άλλα σε προτεραιότητα, ή απλά δεν έχεις όρεξη.

Τέλος πάντων όμως, επειδή υπάρχουν τέσσερεις (4) φίλοι συγκεκριμένοι (Ο Γιώργος Τζ., ο Παναγιώτης Τσ., ο Νίκος Τ. και ο Κώστας Τ.) που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς τα άρθρα μου, θα θέσω και αυτή τη φορά την αιχμηρή μου πένα και το αμφίβολης υγιεινής πληκτρολόγιό μου στην υπηρεσία της πνευματώδους ενημέρωσης αυτών των τεσσάρων, της γυναίκας μου και κάτι λιγούρηδων που μπαίνουν στο μπλογκ ψάχνοντας φωτογραφίες της Τζ. Αλεξανδράτου. (Για όποιον δεν θυμάται, είχαμε εμφανίσει βαρυσήμαντο ρεπορτάζ για την εμφάνιση της Τζούλιας στο Άργος, κατακεραυνώνοντας το Δήμο Ναυπλίου για τη δική του αδράνεια.) Θα γράψω λοιπόν ‘Ναυπλιώτικα’: Τη στήλη που με καταξίωσε, με έκανε πλούσιο, διάσημο, cool και αν δεν την είχα σταματήσει μέχρι και βουλευτή  με το ‘ΠΟΤΑΜΙ’ θα μ’ έκανε.

* Αφού λοιπόν και στο Ναύπλιο, την παραδοσιακά πιο αδιάφορη σε συλλογικές δραστηριότητες πόλη της Ελλάδας, μαζεύτηκε τόσος κόσμος στη χθεσινή κινητοποίηση, πάει να πει ότι κάτι έγινε. Μπράβο σε όσους πήγαν και ξύλιασαν από το κρύο για να δηλώσουν κάτι με την παρουσία τους.

* Οι υπόλοιποι είχαν χωθεί στις καφετέριες και έβλεπαν μπάλα, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων ήταν αυτό.

* Τώρα που είπα μπάλα: Ειλικρινά ρε παιδιά θα το κάνω. Θα πάρω 12 η ώρα το μεσημέρι την Άργους και θα ρωτήσω 100 τυχαίους περαστικούς με ποιον παίζει την Κυριακή ο Πανναυπλιακός και αν βρεθεί ένας (1) να μου απαντήσει θα του δώσω 50 ευρώ (ή γιεν ή ρούβλια, θα δείξει). Δεν ξέρω αν είναι αυτή η χειρότερη στιγμή της ιστορίας του Πανναυπλιακού (πιθανόν όχι), είναι όμως σίγουρα η πιο μοναχική …

* Και τώρα που είπα μοναξιά, εγώ τις απόκριες θα μεταναστεύσω, καθίστε εσείς εδώ να καλοπεράσετε με τους τσιμεντόβλαχους και το απαράμιλλο κέφι του Αναπλιώτικου Καρναβαλιού.

* Που φέτος θα έχει τον τίτλο ‘ΟΥΝΑ ΦΑΤΣΑ ΟΥΝΑ ΜΑΣΚΑ’, κάτι ανάμεσα σε εμπειρικά ιταλικά, ελληνικά και κορακίστικα.

*  Και θα κορυφωθεί, όπως και πέρσι, με το ντέρμπι Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός με ανάλογο, ελπίζω, αποτέλεσμα. Α ναι. Την ίδια ώρα θα καίγεται ο Καρνάβαλος στην παραλία και θα τραγουδάει η Ήβη Αδάμου και ένα συγκρότημα Boys + Noise που εγώ δεν τους ξέρω αλλά δεν μετράει γιατί εγώ είμαι σε ηλικία που ξέρω τον Κώστα Χατζή.

* Τσικνοπέμπτη σήμερα, θυμάμαι παλιά, 1980 και κάτι, στην Πρόνοια γινόταν μεγάλο γλέντι. Άλλες εποχές, άλλος κόσμος. Σήμερα απορώ πραγματικά αν υπάρχει κανείς που τα ευχαριστιέται αυτά, εκτός από τα παιδάκια … που και αυτός από μόνος του είναι αρκετός λόγος για να γίνονται, δεν το συζητάμε.

Τέλος πάντων, πολλά έγραψα πάλι. Θα σας χρεώσω κάτι παραπάνω.

Panos TheGrecian

Advertisements