pasxa nafplioΗ παιδική μου μνήμη και η παραδοσιακή σχολική μου μόρφωσις με ηπάτησαν και ενόμισα ότι το Πάσχα ήτο Ορθόδοξος θρησκευτική εορτή. Έστω με ρίζας Εβραϊκάς. Αλλά οπωσδήποτε θρησκευτική. Εν τούτοις, προσφάτως, παράγοντες τινές της ερωτοτρόπου ημών πόλεως, ενεφύσησαν εις την τάλαινα καρδίαν του γράφοντος ωρισμένας περί τούτου αμφιβολίας. Ήρχισαν ερίζοντες περί του τόπου συγκεντρώσεως των Επιταφίων, κατέληξαν δε ομονοούντες ότι η εν λόγω εκδήλωσις οφείλει – οποία έκπληξις –  να υπηρετήση την πολυπόθητον προσέλευσιν του αγλαού επισκέπτου. Ζητούντες την συντομοτέραν προς την δημοτικότητα οδόν, ετοίμασαν το γλυκερό μειδίαμα της πρώην πρωτευούσης προς τον κλαγγηδόν ερχόμενον συρφετόν, ενέδυσαν αυτή λάβαρα αντί ράσα και οι δυστυχείς ιθαγενείς, πάλαι ποτέ επίτιμα μέλη του Χριστεπωνύμου πληρώματος της ενοριακής κατανύξεως, έντρομοι ζητούσιν άσυλον εις τα περίχωρα, παραμυθούμενοι ενίοτε παρά της οξυχόλου πένας του σχολιογράφου. Τύπτουν δε επί της ημιπολυτίμου πρωτοπρωτευουσιάνικης κεφαλής των ξηράς κολοκύθας, μη δυνάμενοι ίνα τσιμπολογήσωσιν δι’ εαυτούς ελαχιστότατον έστω μερίδιο της ψευτονηστεύουσας αγοράς. Διό απωλέσαντες και την τελευταίαν αυτών ελπίδα ότι θα ξαναζήσωσιν εν Ναυπλίω, άλλο έτερον δεν ηύρον καταφύγιον από της διακωμωδήσεως.

Αποσύρονται ησύχως και αποδίδουν την τιμολογηθείσα κατάνυξη εις τους μισθωτάς της …

TheGrecian

 

Advertisements