parking-nafplioΣήμερα το μεσημέρι δεν πήγα για καφεδάκι. Κι έτσι  – ειλικρινά λυπάμαι – δεν μπορώ να σας μιλήσω για ‘πόλεις τάματα’, για ενοικιαζόμενα και μοντέρνους πολυχώρους. Δεν πήγα στην παράκρουση. Την έζησα για λίγο, έξω από το γήπεδο της πόλης, όπου βλέποντας τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα πήρα μια γεύση της άνευ όρων παράδοσης σε ‘ρομαντικούς’ τσιμεντόβλαχους, καλλικρατικούς ‘Ναυπλιώτες’ και λοιπούς αυτοκινούμενους τουρίστες. Μια επαφή είχα με τους επισκέπτες μας: κάποια βιαστική ξανθιά με ημιολόσωμο γυαλί ηλίου μού κόρναρε γιατί το ποδήλατό μου την εμπόδιζε να φτάσει πιο γρήγορα στο τραπεζάκι της. Ζήτησα ταπεινά συγνώμη και συνέχισα για το γήπεδο, ένα από τα δύο μέρη (το άλλο είναι η Αρβανιτιά) όπου μπορείς πλέον να συναντήσεις Ναυπλιώτες. Εκεί, μαζί με άλλους 300 γραφικούς, χαρήκαμε για τη νίκη της ομάδας μας και αναπολήσαμε στιγμές του παρελθόντος. Υπάρχει ξέρετε και παρελθόν στο Ναύπλιο που συντροφεύει τις παιδικές μας αναμνήσεις, αλλά δεν ανεβάζει τις τιμές του καφέ. Φεύγοντας, τρόμαξα. Επέστρεψα γρήγορα – γρήγορα στο σπίτι, με τη σκέψη ότι αυτό δεν είναι τοπική κοινωνία. Είναι προϊόν.

Α, και πού ‘στε. Αν θέλετε αύριο στην παρέλαση να χειροκροτήσετε τα παιδιά ή το στρατό ή να στείλετε μήνυμα κατά του φασισμού, να πάτε αλλού. Εμείς κυκλοφορούμε με φουλάρια burberry και από αυτά δεν ξέρουμε. Από την παρέλαση θα περάσουμε πηγαίνοντας για τον καφέ. Σας το ξαναλέω: Να πάτε αλλού. Εμείς εδώ τα προβλήματα τα έχουμε λυμένα.

PANOS 3

Advertisements