14 Ιουνίου 1987. Ο Αργύρης Καμπούρης σφραγίζει μία τεράστια έκπληξη του παγκόσμιου αθλητισμού και μαζί μία ολόκληρη εποχή. Πιο ξένοιαστη, πιο καθαρή, πιο φωτεινή.

Από τότε, ζήσαμε κι άλλες επιτυχίες, πολύ μεγαλύτερες σε αθλητικό επίπεδο, με αποκορύφωμα το έπος της εθνικής ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία. Υπάρχουν και κάποιοι που λένε ότι ο Διαμαντίδης και ο Σπανούλης είναι καλύτεροι  από τον Γκάλη. Πιθανόν, δεν ξέρω.

Αυτό που ξέρω είναι πως τα χρόνια εκείνα δεν ξαναγυρίζουν. Ούτε η αγνότητα που είχαμε τότε μέσα στις ψυχές μας. Η χαλασμένη κόρνα του παλιού μας Seat, οι συμμαθητές την παραμονή του προημιτελικού με την Ιταλία στην εξέδρα της Αρβανιτιάς (ήταν μπλε τότε), ο φίλος μου ο Μπάμπης που ήταν από τότε ‘μπασκετικός’, οι αγκαλιές με αγαπημένους που δεν υπάρχουν πια, η ΕΡΤ, γίνονται ένα με τα καλάθια του Γκάλη, με soundtrack τη χαρακτηριστική μελωδία του Final Countdown

Δεν ξέρω τι άλλο να πω … Ίσως μόνο ότι ήμασταν τυχεροί που το ζήσαμε …

TheGrecian

Advertisements