έλαβα το γράμμα σου. Το έστειλες στον Παλαμπούρτζη και δεν μπορώ να αρνηθώ πως ζήλεψα λιγάκι γιατί κι εμείς οι κακόμοιροι οι Παλαμίδηδες είμαστε από τους λίγους που παραμένουνε πιστοί σε σένα. Θέλω όμως να σου απαντήσω, μιας και μου παραπονέθηκες πως σε εγκατέλειψα. Παραπονέθηκες πως ‘Για άλλη μια χρονιά θα μείνω απομονωμένη από το πολύ κόσμο, χωρίς κάποια τουριστική ή ευρωπαική ένδειξη της αξίας μου και ενώ τα νερά μου παραμένουν ακόμη γάργαρα και καθαρά’.

Αυτό είναι λοιπόν; ζήλεψες; τη ‘δόξα’ της Καραθώνας;

Ζήλεψες τη γαλάζια σημαία, τα μπαράκια, τα χιλιάδες αυτοκίνητα, τις εικόνες Γάγγη ποταμού τα Σαββατοκύριακα, τα ξέκωλα και τους κλαρινογαμπρούς; Ζήλεψες τους δαιμονισμένους ρακετομάχους και τους ταλαίπωρους με τα μπιχλιμπίδια; Να με συγχωρεί η χάρη σου.

Εγώ σε αγάπησα έτσι: Ασχημούλα. Με τις πέτρες του φακίρη, τον Νίκο τον δικηγόρο που παίζει τη δική του εκδοχή του πόλο, τα ντουζ που μόνο πιγκουίνοι αντέχουν, τους φτωχούς και τους γέρους που δεν μπορούν να πάνε στην Καραθώνα. Κυρίως όμως σε αγάπησα γιατί είσαι το μοναδικό μέρος που το καλοκαίρι θα δεις Ναυπλιώτες. Αυτούς τους κομπάρσους του θεματικού πάρκου που λέγεται Ναύπλιο. Που θα πεις ένα ‘γεια’ και για μια ωρίτσα δεν θα αισθάνεσαι τουρίστας στην ίδια σου την πόλη.

Θέλεις στα αλήθεια προβολή και ‘αξιοποίηση;’ Πώς; Όπως τότε που κατέβαιναν τα σκαλιά οι βλαχογκόμενες στολισμένες σαν λατέρνες και οι πορτιέρηδες με την ενδοσυνεννόηση; Ή όπως όταν δεν έβρισκες να σταθείς αν δεν πλήρωνες ομπρέλα; Την ‘αξιοποίηση’ την ξέρεις καλά. Την προβολή. Ξέρεις καλά λοιπόν πώς θα καταντήσεις. Θα έρθουν πολλοί σε σένα. Καινούριοι, θορυβώδεις, μοδάτοι. 

Πολύ φοβάμαι όμως ότι θα χάσεις τους πιστούς σου. Τα ‘κορίτσια’ με τα σκουφάκια στις 8 το πρωί που κουτσομπολεύουν. Τους 3-4 Πανναυπλιακάκηδες που μεταξύ δύο βουτιών ανεβοκατεβάζουν διοικήσεις και κάνουν μεταγραφές. Και όταν η φούρια ‘περάσει’ και οι ‘καινούριοι’ σε αφήσουν για κάποια νεώτερη ‘αξιοποιημένη’ παραλία, η μοναξιά σου θα είναι αβάσταχτη. Και μαζί και η δική μας.

Σε φιλώ

TheGrecian

 

Advertisements