mpourtziΚάθομαι στην σιωπηλή ακροθαλασσιά και ατενίζω το Μπούρτζι. Τόσο μοναχικό, τόσο μουντό που μοιάζει σήμερα … Η παγωμένη ησυχία του πρωινού σκίζεται μονάχα από το μακρινό ήχο της μπουλντόζας που σκάβει άλλον έναν δρόμο. Γιατί οι μπουλντόζες δεν ξέρουν από γιορτές και σκόλες. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τον πόνο μιας ψυχής που ξυπνά και βλέπει τον τόπο του δίχως Αθηναίους … ‘Θα ξανάρθουν’ με καθησύχασε ένας γέροντας που τα άσπρα του μαλλιά και οι χαρακές στο πρόσωπό του πρόδιδαν ότι έχει δει πολλές Απόκριες. Η σεβάσμια μορφή απομακρύνθηκε, τόσο γρήγορα που για μια στιγμή πέρασε από το ταραγμένο μου μυαλό η τρελή ιδέα πως δεν ήταν πραγματικός. ‘Θα ξανάρθουν’ αντηχούσε στο μυαλό μου, καθώς χάραζε η Τρίτη πίσω από τον Κωλοσούρτη …  Μου πέρασαν τρελές ιδέες. Να κάνω άλλο ένα βήμα και να απαλλάξω την ύπαρξή μου από το κενό που τόσο έντονο, τόσο πιεστικό νιώθω σήμερα. Όχι όμως. Πρέπει να φανώ δυνατός. Ένα φευγαλέο χαμόγελο επισκέπτεται για λίγα δευτερόλεπτα την καλοσχηματισμένη παρειά μου και μια ελπίδα φτερουγίζει στην ψυχή μου:

Έρχεται κι άλλο τριήμερο … 25η Μαρτίου και πανηγύρι Βαγγελίστρας!

Ευφραίνομαι. Φρέσκο αίμα με πλημμυρίζει καθώς στα αυτιά μου αντηχούν ήδη οι φωνές των κινέζων και μια περίεργα ευχάριστη κατουρλίλα από το παρκάκι του ΟΣΕ γαργαλάει τα ρουθούνια μου. Όχι λοιπόν. Δεν τελείωσαν όλα. Υπάρχει ελπίδα. Θα ξανάρθουν. Τα γραφικά στενά των τρυφερών αναμνήσεών μας θα ξαναγεμίσουν με τα χαρούμενα μαρσαρίσματα των αυτοκινήτων, η πόλη μας θα ξαναζήσει τα μεγαλεία της Αποκριάς. Θεέ μου, τι ευτυχία!

Τζάμπα θα αυτοκτόναγα ο μαλάκας …

TheGrecian

Advertisements