milan-barcelonaΜαύρη νύχτα η χθεσινή για τους ανά την οικουμένη φανατικούς θιασώτες του αυτοματοποιημένου ποδοσφαίρου της Μπάρτσα. Κάτι… Ζαπάτα, Κονστάντ, Μουντάρι (αλήθεια, πόσοι από εσάς τους έχετε ξανακούσει;) ξεθώριασαν την εκτυφλωτική λάμψη των μπλαουγκράνα αστέρων και τους προσγείωσαν σε μια άλλη, όχι τόσο παραδεισένια όπως είχαν συνηθίσει, ποδοσφαιρική πραγματικότητα. Εκεί που δεν αρκεί η άψογη τεχνική κατάρτιση και το πειθαρχημένο-μέχρι νύστας-παιχνίδι. Αλλά μετράει και το πάθος, ο τσαμπουκάς, η προσήλωση και-κυρίως-η φανέλα. Η Μπαρτσελόνα έπαιξε το γνωστό της ποδόσφαιρο με τις αμέτρητες πάσες και την συντριπτική κατοχή . Αλλά τι κατάφερε; Να μην μπει σχεδόν ούτε μια φορά στην αντίπαλη περιοχή. Γιατί; Γιατί οι αφιονισμένοι παίχτες της Μίλαν έπεφταν σαν καμικάζι στην μπάλα, με αποτέλεσμα να μην απειληθούν σοβαρά ούτε κατ’ ελάχιστο. Η ατσάλινη ροσονέρο φανέλα των επτά Κυπέλλων Πρωταθλητριών δεν στάθηκε βαρίδι. Στάθηκε πηγή έμπνευσης.

Κάποιοι υποστήριξαν ότι η Μίλαν έπαιξε κατενάτσιο. Τα ίδια ακριβώς έλεγαν και για την Ίντερ του Μουρίνιο το 2010. Μόνο που τότε οι Ιταλοί έριξαν τρία μπαλάκια στο Μεάτσα, πέρασαν στην επόμενη φάση και κατέκτησαν τελικά και το τρόπαιο. Δεν ξέρω αν και φέτος θα επαναληφθεί το ίδιο σκηνικό. Αλλά δεν θα με χάλαγε καθόλου αν στον τελικό του Wembley είναι μια ομάδα που έχει καταθέσει την καρδιά της στο γήπεδο και όχι μόνο ο πρωταθλητής των completed passes.

Γιατί και το κατενάτσιο θέλει τέχνη. Και-κυρίως-ψυχή.

Υ.Γ. Ελπίζω οι ποδοσφαιρόφιλοι του Ναυπλίου, που σνομπάρουν επιδεικτικά τον Πανναυπλιακό επειδή «σιγά και τη μπάλα που παίζει» να είδαν τί μπορεί να κάνει η φανέλα και η καρδιά στο γήπεδο…

il conservatore

Advertisements