Πόσες φορές έχω χρησιμοποιήσει αυτό το κλισέ για τον Πανναυπλιακό τα τελευταία πέντε χρόνια, δεν θυμάμαι. Φοβάμαι πάντως ότι αυτή είναι και η τελευταία. Κι όχι επειδή η άνοδος που πριν από τρεις εβδομάδες φάνταζε βέβαιη έχει καταστεί εξαιρετικά αμφίβολη, αλλά γιατί η εν γένει εικόνα του συλλόγου δεν αποπνέει καμία αισιοδοξία.

Διοίκηση κουρασμένη και οικονομικά αδύναμη, λέσχη φιλάθλων ανύπαρκτη, έμψυχο δυναμικό στο όριο της κατηγορίας, φίλαθλοι χαρακτηριστικά αδιάφοροι οδηγούν τον ιστορικό σύλλογο σε μία αποτυχία, που – αν τελικά έρθει – θα σημάνει και το τέλος του Πανναυπλιακού ως ομάδας εθνικών κατηγοριών.

Ο κύκλος που άνοιξε πριν από πέντε χρόνια με την προσπάθεια μερικών ανθρώπων – με κοινό παρανομαστή τον ακούραστο εργάτη της ομάδας Ορέστη Νταβέλη – που δεν άντεχαν να βλέπουν τον Πανναυπλιακό να διασύρεται από το Κοφίνι, κλείνει φέτος στο τέλος Μαρτίου. Τι κερδίσαμε; Πολλά και τίποτα. Εξασφαλίζοντας κάθε χρονιά τη σωτηρία με πίεση και άγχος, οδηγήθηκε τελικά στη συγχώνευση με την Ένωση Μιδέας του Γιώργου Μπούνου, μία ομάδα – πρότυπο της κατηγορίας. Κι ενώ μετά από αυτήν την κίνηση το μέλλον διαγραφόταν ευοίωνο, η οικονομική δυσπραγία έριξε βαρύ το πέπλο της πάνω από το σύλλογο και σε συνδυασμό με κάποιες λανθασμένες επιλογές, οδήγησαν την ομάδα να παρουσιάζει – αυτήν τη στιγμή – μία εικόνα, επιεικώς, τραγική.

Εγκαταλελειμένη από όλους.

Από τους φιλάθλους, που εκτός 50 γραφικών (έτσι δεν μας χαρακτηρίζουν;) δεν άφησαν ποτέ τον καναπέ τους και την Σούπερ Κλίκα για να δουν τι στον κόρακα παίζουν σε αυτό το γήπεδο της πόλης τους κι όσοι το έκαναν, ήρθαν μάλλον για να κάνουν χαβαλέ, παρά να στηρίξουν τις προσπάθειες των ποδοσφαιριστών μας. Ο υποτιθέμενος δε φορέας των οπαδών της ομάδας, μετά το αρχικό ‘μπαμ’ των 150 ατόμων, συρρικνώθηκε και σταδιακά εξαφανίστηκε, προδομένος από την χαρακτηριστικά κακή οργάνωσή του, την οικονομική κρίση που απέτρεψε πολλούς ακόμη και από το ‘δεκάρικο’, αλλά και την κούραση του κόσμου από τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες καταστάσεις και την απουσία φρέσκων ιδεών. Κατέστη έτσι φανερό και στον πλέον δύσπιστο, ότι ένας σύλλογος που θέλει να ‘πουλήσει ένα προϊόν’, δεν περιμένει από 5-6 άρρωστους με διαρκείας που τα πουλάνε βερεσέ, αλλά θα έπρεπε, εδώ και πολύ καιρό, να έχει απευθυνθεί σε επαγγελματίες. Ζητώ συγνώμη για το αισχρολογικό γνωμικό, αλλά η αλήθεια είναι ότι ‘με πορδές δεν βάφονται αυγά’ και τώρα πλέον το καταλαβαίνουμε όλοι, μόνο που ίσως είναι πλέον αργά.

Από τη διοίκηση, τα περισσότερα μέλη της οποίας, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου Γιώργου Μπούνου είναι συνήθως απόντα. Κουρασμένοι, δίχως την οικονομική δύναμη των περασμένων χρόνων, είναι προφανές ότι δεν μπορούν πλέον να δίνουν, όχι μόνο γιατί δεν έχουν, αλλά γιατί βλέπουν ότι δεν πιάνουν τόπο. Δεν λέιπουν όμως μόνο τα χρήματα. Το κέφι που λείπει από τους φιλάθλους, λείπει και από τη διοίκηση. Έχοντας επιλέξει την πολιτική ‘χαμηλών τόνων’ και προσπαθώντας να μην δυσαρεστήσει κανέναν, επέτρεψε την αποψίλωση της ομάδας από τον Παναργειακό (Ταμπάκης, Αγγελόπουλος, Ζίου, Καραγκούνης και φαντάζομαι έπεται συνέχεια) και ανέχτηκε παρεμβάσεις από διάφορους που κόπτονταν για τις ‘ομάδες του νομού’ και που φέτος βέβαια δεν επιδεικνύουν την ίδια ευαισθησία και σταματώ εδώ για να μην πω τίποτα χειρότερο. Απλώς, να ξέρουν οι κύριοι αυτοί (ξέρετε εσείς ποιοι είστε) ότι η ανοχή μας τελείωσε και στο εξής ό,τι έσπειραν θα θερίσουν.

Από την ομάδα την ίδια. Όλοι όσοι βλέπουμε τον Πανναυπλιακό φέτος, το ξέρουμε: οι δυνατότητες είναι περιορισμένες. Η απουσία οικονομικών πόρων οδήγησε στις ανάλογες επιλογές. Οι ‘μικροί’ δεν μπορούν να βοηθήσουν και οι παίχτες που κάνουν την διαφορά σπανίζουν. Από την αρχή της χρονιάς έχουν αποχωρήσει για διαφορετικούς λόγους ο Καραγκούνης, ο Γκόλιας, ο Λαμπρούσης, ο Σαρακηνιώτης και δεν ξέρω τι θα γίνει με τον Κατσιαούνη, παίχτες βασικότατοι, από τους οποίους ο προπονητής περίμενε πολλά. Παρόλα αυτά, τα παιδιά αυτά, πολλά από τα οποία δεν πληρώνονται καθόλου, έδειξαν ότι με το πάθος και με την σωστή καθοδήγηση του προπονητικού επιτελείου μπορούν να το παλέψουν. Έτσι, έκαναν κάποια αποτελέσματα (νίκη εντός με Κιάτο, ισοπαλία στο Άργος σε αγώνα που οι γείτονες περίμεναν να μας υποδεχθούν με τεσσάρα, διπλό μέσα στην Αράχωβα) διαψεύδοντας τους ‘καλοθελητές’ (που κάποτε πληρώνονταν από τον πανναυπλιακό) που υποστήριζαν ότι η ομάδα αυτή δεν θα πάρει ούτε ισοπαλία. Όμως, φαίνεται ότι η βενζίνη τελείωσε. Εδώ και τρεις αγωνιστικές, η εικόνα της ομάδας είναι οικτρή και ειλικρινά δεν ξέρω πώς θα αναστραφεί. Η υπομονή των παικτών όσον αφορά τις οφειλές τελειώνει, οι περί την ομάδα δεν θέλουν ή δεν μπορούν να βοηθήσουν και πλέον βρισκόμαστε εκατοστά πριν δώσουμε και την τελευταία κλωτσιά στην καρδάρα. Αποκορύφωμα του διασυρμού, η ήττα από την εδώ και καιρό υποβιβασμένη ομάδα του Πορτοχελίου. Που απ’ ότι φαίνεται νοιάστηκε περισσότερο για την δική της ομάδα, παρά για τους ‘γείτονες’ και καλά έκανε. Η ευθύνη του εξεφτελισμού ανήκει σε αυτούς που έπαιζαν, στους προπονητές και στην διοίκηση. Ακριβώς δηλαδή σε αυτούς που ανήκαν οι επιτυχίες και η (ανέλπιστα) καλή πορεία μέχρι και τρεις αγωνιστικές πριν.

Μαθηματικά, η άνοδος δεν έχει χαθεί. Όσοι μείνουν, από διοίκηση, παίχτες, προπονητές και φιλάθλους, θα παλέψουν. Και αν μπορέσουμε, έχει καλώς. Αν όχι, ας πέσουμε με αξιοπρέπεια. Καθαρά, ποδοσφαιρικά, αντρίκεια.

Και μέσα σε όλα, αύριο υπάρχει Γενική Συνέλευση στο Εργατικό Κέντρο. Με θέμα την Γ’ Εθνική.

Καληνύχτα σας.

ΥΓ. Εμείς βιαστήκαμε να πανηγυρίσουμε. Αυτοί πάντως που πανηγυρίζουν σήμερα, να κάνουν λίγη υπομονή. Και αν δεν κατάλαβαν τι εννοώ, ας ρωτήσουν τον Ακράτητο …

TheGrecian

Advertisements