Δεν ξέρω αν έχετε συνειδητοποιήσει ότι τα τελευταία χρόνια βιώνουμε μία – αν μη τι άλλο – ενδιαφέρουσα κοινωνική αλλαγή ως προς το επικρατούν οικογενειακό πρότυπο. Η μητριαρχία που χαρακτήρισε μερικούς αρχαίους πολιτισμούς, όπως τον Μινωικό και τις Αμαζόνες και ψήγματα της οποίας επιβιώνουν και σήμερα, αντικαταστάθηκε από το πατριαρχικό μοντέλο. Γνωστό σε όλους, περιγράφει τις οικογένειες μέσα στις οποίες μεγαλώσαμε καθώς και το περιρρέον κοινωνικό περιβάλλον της ανδροκρατίας.

Τα τελευταία χρόνια, αδιαμφισβήτητο κέντρο της οικογένειας έχει γίνει το παιδί. Μία πιθανή εξήγηση μπορεί να βρίσκεται στο γεγονός ότι οι κοινωνικές (άνοδος του ηλικιακού μέσου όρου των νέων μητέρων), εργασιακές (στρες) και οικονομικές συνθήκες έχουν δυσχεράνει την απόκτηση ενός παιδιού και συνακολούθως προσδώσει στο νέο μέλος της οικογένειας σημαντικότερο ρόλο. Η κατά την άποψή μου υστερία με την οποία πλέον αντιμετωπίζονται τα παιδιά στα πλαίσια της νεοελληνικής μεσοαστικής οικογένειας πιθανόν να συνιστά και μία μείζονα μετεξέλιξη της παραδοσιακά υπερπροστατευτικής μητρικής φιγούρας των νοτιευρωπαίων.

Είχα γράψει παλαιότερα για την παράκρουση των νέων γονιών με την ονοματοδοσία των τέκνων τους, η οποία τείνει να εξελιχθεί σε ριάλιτι διαγωνισμό ευρηματικότητας με δυσδιάκριτη – τουλάχιστον για μένα – σκοπιμότητα, αν δεν έχει να κάνει με τη στιγμιαία επίδειξη (ω, τι ωραίο και πρωτότυπο όνομα) ή τον προσωπικό μεγαλοϊδεατισμό (το παιδί μου θα γίνει διάσημο, ας του δώσω κι ένα όνομα που θα ξεχωρίζει). Έτσι κι αλλιώς, η σύγχρονη βιομηχανία προβολής κοινωνικών προτύπων παραμέρισε την εικόνα του ‘επαναστάτη’, του ‘ασυμβίβαστου’, του ‘ελεύθερου’ και επέλεξε την εικόνα του soft, στα όρια του metrosexual, οικογενειάρχη που τσουλάει καροτσάκι Fendi και αγοράζει παιδικό κάθισμα Recaro.

Δεν γράφω τα παραπάνω με διάθεση κατάκρισης, παρά μάλλον με ανησυχία. Για το φορτίο που δημιουργείται στα ίδια τα παιδιά, άμα τη γεννήσει τους καθώς και κατά πόσον το συγκεκριμένο πρότυπο είναι αγνό προϊόν μιας μετεξέλιξης ή υποβολιμαίος προσανατολισμός της στιγμής μιας – εδώ και καιρό – παραζαλισμένης κοινωνίας.

TheGrecian

Advertisements