Από τον Πανούτσο της Αργολίδας, που έχει δει μπάλα στο White το Heart το Lane, στο κλουβί του Οσέρ και στο νταμάρι του Ναυπλίου:

1. Άλλος έχει το όνομα και άλλος τη χάρη. Η πατρίδα του catenaccio, η Ιταλία, ήταν ό,τι καλύτερο είδαμε σε αυτό το Euro. Φρεσκάδα, ποιότητα, μαγκιά. Η άλλη, η σύγχρονη ποδοσφαιρική ορθοδοξία, η Ισπανία έχει αναγάγει το εκνευριστικό catenacio σε επιστήμη, βοηθούμενη από τη ‘φανταστική’ φυσική κατάσταση των παικτών της. Ένα κακέκτυπο της Μπαρτσελόνα, εντυπωσιάζει πλέον μόνο εκείνους που μέσα από την εθνική βλέπουν τον τρόπο παιχνιδιού των Καταλανών. Μην μπερδεύεστε. Μοιάζει, αλλά είναι απομίμηση. Και μάλιστα κακή, σαν Rolex αφρικανού στο Μοναστηράκι. Θα μου επιτρέψετε λοιπόν να μην την αποθεώσω επειδή έβαλε 2 γκολ παραπάνω στην Ιταλία που έπαιζε με δέκα παίχτες. Γιατί το Euro δεν είναι ένας αγώνας. Είναι όλο το τουρνουά, εκεί που οι διαστημικοί Ίβηρες για να πάρουν ισοπαλία από την Ιταλία στον όμιλο έπρεπε ο κόρακας να πνίξει το πέναλτι του Μπαλοτέλι και για να περάσουν τα νοκ άουτ να μας ταλαιπωρήσουν με 210 λεπτά απροκάλυπτου κατενάτσιο (με Γαλλία και Πορτογαλία).

2. Όσο μας πληγώνει, τόσο μας πωρώνει. Ατάλαντη, ποδοσφαιρικά άγευστη, κομπλεξική, ενίοτε αστεία. Η εθνική Αγγλίας είναι η αγαπημένη μας ομάδα για 45.000 εξωποδοσφαιρικούς λόγους: Επειδή πριν τον προημιτελικό με την Ιταλία δεν υπήρχε μπύρα ούτε για δείγμα στα super markets, γιατί αγαπούν το ποδόσφαιρο και την εθνική τους (έζησα το Euro του 2004 στο νησί, αξέχαστη εμπειρία), γιατί την ώρα που το παιχνίδι οδηγείται στα πέναλτι έχουν αρχίσει ήδη να γελούν με τα πρωτοσέλιδα της επόμενης μέρας της Sun αλλά κυρίως επειδή δεν χάνουν ποτέ την ελπίδα τους και πιστεύουν πάντα πως θα πάρουν το κύπελλο.

3. Για την εθνική μας ομάδα, τι να πούμε; Άτυχη με τους τραυματισμούς, υπέστη το σφαγείο του αιώνα στο πρώτο ματς με την Πολωνία και παρόλα αυτά είχε επιτυχημένη παρουσία. Πάντως η παροιμιώδης τύχη του Ρεχάγκελ, την έχει εγκαταλείψει, αυτό είναι φανερό.

4. Όποιος πιστεύει ότι η κρατική τηλεόραση μεροληπτεί υπέρ του Ολυμπιακού, να αναθεωρήσει. Αυτή η Ισπανολαγνεία που λουστήκαμε ένα μήνα τώρα, δεν υπάρχει ούτε στη χώρα της Ιβηρικής. Αφού η οικονομική κρίση τους επέτρεψε να παρουσιάσουν εκπομπή για το Euro, ενώ κανονικά έπρεπε να βγαίνουν μετά τα μεσάνυχτα σε τοπικό κανάλι της Φθιώτιδας, πάω πάσο …

5. Για την Ολλανδία και τον απίθανο Ρόμπεν, ό,τι και να πεις είναι λίγο: το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Ούτε η Σουηδία πέρασε αλλά η παρουσία της ήταν πολύ καλή: ματσάρες με Ουκρανία και Αγγλία που χάθηκαν στις λεπτομέρειες, τεράστια νίκη επί της Γαλλίας αν και αδιάφορη και το καλύτερο γκολ της διοργάνωσης από τον Ζλάταν Ιμπραήμοβιτς. Γενικά, το Euro μου άρεσε πολύ στη φάση των ομίλων, ύστερα ήρθε η Ισπανία και το πράγμα έγινε και βαρετό και προβλέψιμο. Καλύτερη στιγμή του τουρνουά; το δεύτερο γκολ του Μπαλοτέλι στην Merkelmanschaft που έφτιαξε τη μέρα όλου του Ευρωπαϊκού νότου.

TheGrecian (I ‘ll be back)

Advertisements