40 μέρες με το δεξί πόδι στο γύψο μετά από τροχαίο και τα δύο υπέροχα κατάγματα που μου άφησε κληρονομιά, συνειδητοποιώ τι θα χάσω:

* Δεν θα μπορέσω να τρέξω στις τράπεζες τη Δευτέρα το πρωί για να αποσύρω τις καταθέσεις, αν βγει ο Τσίπρας. Θα αρκεστώ να πανικοβληθώ από το σπίτι μου για τις ζοφερές μέρες που μας περιμένουν. Αντιστοίχως δεν θα έχω τη δυνατότητα να πανηγυρίσω αν βγει ο Σαμαράς και διασφαλιστεί η θέση μας στο Ευρώ.

* Τη δυνατότητα του πανηγυρισμού θα χάσω και σε περίπτωση νίκης – πρόκρισης της Εθνικής απόψε το βράδυ. Ενδεχόμενο μάλλον θεωρητικό, αφού κάποιος κακεντρεχής αλλά ποδοσφαιρικά κατηρτισμένος φίλος μου από την Πυργέλα παρατήρησε ότι εγώ με πατερίτσες είμαι το ίδιο γρήγορος με τον Γιώργο Σαμαρά (στα πρώτα λεπτά του αγώνα, μετά κουράζεται)

* Θα χάσω επίσης τα μπανάκια στην Καραθώνα (θα μπορούσαν να με μεταφέρουν, έτσι κι αλλιώς η πυκνότητα του κόσμου τις Κυριακές θυμίζει Ισραηλίτες που έφερναν παραλυτικούς στον Ιησού να τους θεραπεύσει), τα ποτάκια στην παραλιακή και τις πάμφθηνες (έτσι δεν λένε τα κανάλια;) διακοπές στα ελληνικά νησιά.

Τι είναι όμως όλα αυτά, όταν θα έχω πλέον τη δυνατότητα να βλέπω το πρωί Γιώργο Αυτιά και τον Παπαδάκη; Ναι, αυτό που το ανάλγητο κράτος με τα ωράριά του μου στερεί, η άδεια ασθενείας μου το εξασφαλίζει. Ουδέν κακόν αμιγές καλού και ξέρω ότι ζηλεύετε που αντί να δουλεύω  ή να πηγαίνω για μπάνια, θα βλέπω το πρωί τον καπετάν – γλίτσα και το απόγευμα τα Τούρκικα. Αν πάλι πιστεύετε ότι αυτό που έπαθα είναι κατά βάσιν άσχημο και δεν εξισορροπείται με τη δυνατότητα θέασης πρωινών εκπομπών, μην μου στείλετε περαστικά. Αγοράστε μου το νέο Ipad.

Πάντως τώρα θα τα λέμε συχνά.

TheGrecian

Advertisements