(3 χαστούκια, ένα ποτήρι νερό, ένας  νεκρός διαρρήκτης,  ουκ ολίγοι  φαρισαίοι και εκατομμύρια θύματα)

Του Ανδρέα Ζαφείρη, υποψήφιου βουλευτή ΣΥ.ΡΙΖ.Α Αργολίδας

Αρκεί άραγε ένα χαστούκι; Ένας πυροβολισμός; Ένας θάνατος; Κι αφού η πολιτική ορθότης το καταδικάζει , τι έγινε;

Χιλιάδες έλληνες μετατράπηκαν ξαφνικά σε φασιστικά, φαλλοκρατικά κτήνη; Χιλιάδες γυναίκες που επιδοκίμασαν το περιστατικό ήταν αφανείς οπαδοί του Λεοπόλδου φον Μαζόχ και δεν το ξέρανε; Χιλιάδες άντρες που χειροκρότησαν θα μπορούσαν άραγε οι ίδιοι να σηκώσουν χέρι σε μια γυναίκα με την ηλικία της μάνας τους; Δεκάδες δημοσιογράφοι, που υπηρέτησαν με τον μέγιστο φανατισμό την τροΐκανή εκτροπή, γίνανε τιμητές της δημοκρατίας; Κόμματα (όπως η ΝΔ και το ΛΑΟΣ ) που φιλοξενούν σαν στελέχη τους γνωστούς οπαδούς της δικτατορίας, γίνανε ξαφνικά η 12η αντιφασιστική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ;

Και όλα αυτά τα έκανε ο κ. Κασσιδιάρης ή μήπως το μεθόδευσαν  οι σύγχρονοι μάγοι της παραπληροφόρησης, οι ιέρειες των σύγχρονων εργοστασίων διαμόρφωσης της συνείδησης, οι (από τον, χαχόλο, λαό αποκαλούμενοι ρουφιάνοι ) και τα αφεντικά τους;

Ένα περιστατικό υπάρχει μόνο όταν εξελίσσεται μπροστά στις κάμερες.  Ένα περιστατικό βίας (ελάσσονος ή μη) στην τηλεόραση, είναι απείρως πιο σημαντικό από χιλιάδες περιστατικά βίας στην καθημερινότητα, την απόμακρη από τις κάμερες. Την καθημερινότητα που κρύβει τη δυστυχία της πίσω από τις κουρτίνες ή τους τοίχους. Ένας άνεργος 22 χρονών στα Πατήσια, πτυχιούχος, που ζει από το μισό μισθό της μητέρας, μια ηλικιωμένη που φοβάται να βγει στο δρόμο. Ένας εργαζόμενος, που πρέπει να προσκυνάει το αφεντικό για να μην χάσει ακόμη κι αυτό το τίποτα, ένας επαγγελματίας που κλείνει την για 50 χρόνια οικογενειακή επιχείρηση για να πάει μετανάστης….

Όλοι αυτοί που ποτέ δεν θα γίνουν επώνυμοι, που η ιστορία τους ποτέ δεν θα απασχολήσει κανένα, ο Τάσος, η Μερόπη, η Μαρία, ο Νίκος… Που ο μόνος τρόπος να περάσουν στην ιστορία είναι σαν μέρος μιας στατιστικής.. 22% ανεργία, 30% μειώσεις μισθών, 150.000 κλειστά μαγαζιά. Πολλοί από αυτούς στο πρόσωπο του κ. Κασιδιάρη (μας αρέσει ή όχι) αναγνωρίζουν τον εαυτό τους και στο πρόσωπο της κ. Κανέλη, το προσωπικό που υπηρέτησε τη σάπια μεταπολίτευση.  Αυτή είναι η μιντιοκρατία.

Άντε η αριστερά να εξηγήσει ότι δεν είναι και οι 300 ίδιοι. Ότι η αριστερά δεν υπηρέτησε  αυτό το σύστημα  αλλά στάθηκε, έστω και με λάθη, απέναντί του όλα αυτά τα βελούδινα, για τα μεσοαστικά στρώματα, χρόνια. Ότι πάλεψε, ότι δεν γέννησε Τσοχατζόπουλους και Βατοπέδια. Ότι δεν  είναι στις λίστες του Χριστοφοράκου. Όχι, δεν είναι εύκολο αυτό, όταν τα μέσα πλύσεως εγκεφάλων δουλεύουν το παραμύθι με συνέπεια, χρόνια τώρα.

Αυτό είναι το χρέος μας. Να εξηγήσουμε. 400.000 ψήφισαν Χρυσή Αυγή. Είναι οπαδοί του Ναζισμού; Ξέρουν άραγε οι περισσότεροι από αυτούς τι ,πραγματικά, ήταν ο Ναζισμός; Ότι ήταν η πιο βάρβαρη πολιτική, των πιο επιθετικών κύκλων του κεφαλαίου; Ότι βύθισαν για 6 χρόνια ολόκληρη την Ευρώπη στο θάνατο και τη δυστυχία (και τελικά και τον ίδιο τον γερμανικό λαό;) Δεν το ξέρουν κι όσοι το γνωρίζουν παραδέχονται μια εντελώς στρεβλή  και ψευδή εικόνα για την ιστορία.

Η κρίση του καπιταλισμού μετατοπίζει την αστική δημοκρατία προς το ολιγαρχικότερο.  Φλερτάρει ανοιχτά με την εκτροπή μέσω οικονομικών πραξικοπημάτων, όπως το Μνημόνιο, δεν διστάζει να εγκαταλείψει τα προσχήματα της δημοκρατικής δοράς (όπως έγινε στις 12 Φλεβάρη στο Σύνταγμα). Αυτό το σενάριο προϋποθέτει ένα λαό διαιρεμένο, δήθεν άκρα να συγκρούονται μεταξύ τους, προϋποθέτει παρακρατικές ομάδες .

Η Χρυσή Αυγή – σε αυτή τη φάση- τους είναι πολλαπλά χρήσιμη σαν δεξαμενή συσσώρευσης (ακίνδυνα και αδιέξοδα) της οργής, σαν δαιμονοποιημένος  πόλος, σαν εν δυνάμει παίχτης στην σύγκρουση των άκρων, σαν ομάδα κρούσης ενδοπληβειακής βίας. Σε επόμενη φάση τα σενάρια πολλά.

200 άνθρωπο βρέθηκαν στα δικαστήρια και χειροκροτούσαν τον νεαρό που δολοφόνησε τον διαρρήκτη στη Παιανία. Χειροκροτούσαν ένα παιδί (φοιτητή Ιατρικής) που αφαίρεσε μια ανθρώπινη ζωή. Είναι φασίστες; Έχει τόσο πολύ πια απαξιωθεί η ανθρώπινη ζωή σαν ύψιστη αξία, σαν αυταξία, στη χώρα «που γέννησε τον πολιτισμό»;… ή μήπως το αίσθημα ασφάλειας έχει τόσο πολύ καταβαραθρωθεί, που αναιρεί αιώνες  εθιμικού ελληνικού δικαίου; (σε τούτα εδώ τα μάρμαρα η βεντέτα, η αυτοδικία, ρίζωσε μόνο σε 2 περιοχές της χώρας. Για αιώνες ήταν η κοινότητα, είτε με θεσπισμένο είτε με μη θεσπισμένο δίκαιο, που όριζε τα όρια).

Αντί να δαιμονοποιούμε τη συμπεριφορά του λαού, οφείλουμε να την εξηγήσουμε. Και να σκύψουμε με σεβασμό πάνω από τα πραγματικά του προβλήματα. Όχι αφ’ υψηλού. Να  θέσουμε εμείς τα ερωτήματα:  πόση εγκληματικότητα έχει η Εκάλη; Η Φιλοθέη;  Γιατί  κάποιες συνοικίες έχουν εγκαταλειφθεί; Ποιος γεννάει την εγκληματικότητα; Μήπως η φτώχεια γεννάει απελπισία και η απελπισία εγκληματικότητα;

Αν θέσουμε εμείς τα ερωτήματα αντί να απαντάμε στα στημένα των άλλων, ίσως …ίσως να έχουμε κάνει ένα σημαντικό βήμα. Και ίσως τότε γεγονότα όπως τα χθεσινά, μπορέσουμε να τα δούμε στο πραγματικό τους πλαίσιο. Και την Ιερά Συμμαχία των Μερκοζί, ΔΝΤ, Βενιζελοσαμαράδων, MEGAδημοσιογράφων, ΣΕΒ και λοιπών να χορεύει στα παρασκήνια.

Του Κασσιδιάρη το κεφάλι είναι το δικό μας, όλων μας, της Ελλάδας. Που πάνω της πειραματίζονται τα θηρία, που θέλουν να της το κόψουν, αν δεν προλάβει αυτή και κόψει το δικό τους.

Advertisements