Τώρα που τελείωσε η ποδοσφαιρική περίοδος, θέλω να γράψω κάποιες εντελώς προσωπικές μου απόψεις για τα καλά και τα άσχημα του Πανναυπλιακού μας. Διευκρινίζω ότι πρόκειται για τη γνώμη ενός οπαδού της ομάδας με μία απλώς αδρή γνώση για τα ‘εσωτερικά της’, άρα κάποια από τα γραφόμενα πιθανόν να είναι ανακριβή. Αρχίζουμε:

Τα καλά: Γιατί μείναμε στην κατηγορία.

1. Η σοβαρή διοίκηση: Παρά τις μεγάλες οικονομικές δυσκολίες που από κάποιο σημείο και ύστερα ήταν πρόδηλες σε όλες τις ομάδες της κατηγορίας, η διοίκηση στάθηκε (κατά το μέτρο του δυνατού) συνεπής. Υπήρξε επίσης ψύχραιμη, (προεξάρχοντος του προέδρου Γ. Μπούνου) όταν στην αρχή τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο και η κατάσταση στα αποδυτήρια ήταν – επιεικώς – άσχημη. Αντί να διαλύσει τα πάντα, επέλεξε να αντικαταστήσει τον προπονητή και να ζητήσει τη βοήθεια του Χ. Αντωνιάδη, η παρουσία του οποίου υπήρξε καθοριστική στην ψυχολογική και συνακολούθως αγωνιστική ανάκαμψη. Δεν υπήρχαν και δεν δόθηκαν ‘τρελά’ χρήματα, ποιος όμως μπορεί να δυσανασχετήσει με αυτό, όταν ομάδες με ιστορία και προσδοκίες έφτασαν να αποσυρθούν από το πρωτάθλημα;

2. Το προπονητικό επιτελείο: Ο Ν. Μητροσύλλης και οι συνεργάτες του πέτυχαν απολύτως αυτό που τους ανατέθηκε. Αναλαμβάνοντας την ομάδα χωρίς βαθμό, κατάφεραν να τη σώσουν σε ένα πολύ δύσκολο όμιλο, καταφέρνοντας μάλιστα να διατηρήσουν το αήττητο για έναν ολόκληρο γύρο. Η συνολική αγωνιστική εικόνα μπορεί να διέψευσε τις προσδοκίες που είχαν δημιουργήσει τα φιλικά του καλοκαιριού, στις περισσότερες όμως περιπτώσεις, και ιδίως στα εκτός έδρας παιχνίδια ήταν πολύ καλή. Να μην ξεχνάμε επίσης και την πολύ καλή δουλειά στα τμήματα υποδομής.

3. Η ποιότητα των παικτών: Δεν θέλω να αναφερθώ ονομαστικά, θα ήταν άδικο για πολλούς ποδοσφαιριστές που κάνουν αθόρυβη δουλειά στο γήπεδο, χωρίς να φαίνεται στο φίλαθλο. Σίγουρα όμως, συγκρίνοντας το φετινό έμψυχο υλικό με τα αντίστοιχα προηγουμένων ετών, δεν μπορεί κανείς να μην παραδεχθεί τη θεαματική βελτίωση στον τομέα αυτό. Και όχι μόνο στο επίπεδο της ποδοσφαιρικής κατάρτισης: οι παίκτες έβγαλαν και ‘τσαμπουκά’ σε δύσκολες έδρες, όπως το Άργος, η Ερμιόνη και το Χιλιομόδι και έδειξαν ότι έχουν και ψυχή. Αυτό είναι πολύ σημαντικό και αποτελεί και παρακαταθήκη για το μέλλον και τους νεώτερους ποδοσφαιριστές που έρχονται από πίσω.

4. Η συνένωση Πανναυπλιακού – Ένωσης Μιδέας: Ίσως θα έπρεπε να ξεκινήσω από αυτό. Νομίζω ότι το πρώτο δείγμα διέψευσε όλους αυτούς που διαφώνησαν το περασμένο καλοκαίρι με το εν λόγω εγχείρημα. Τα πράγματα εξελίχθηκαν ομαλά, χωρίς εγωισμούς από τα συνενωθέντα σωματεία και πολύ γρήγορα οι δύο ‘πλευρές’ έγιναν ένα. Τίποτα δεν δείχνει ότι αυτό το κλίμα μπορεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο να διαταραχθεί στο μέλλον.

Τα άσχημα. Γιατί κινδυνεύσαμε. Ο πρωταρχικός στόχος της διοίκησης ήταν ‘άνετη παραμονή και βλέπουμε’. Αυτό είναι προφανές ότι δεν επιτεύχθηκε. Τι έφταιξε;

1. Το κακό ξεκίνημα. Με την ομάδα σε σούπερ φόρμα στα φιλικά του καλοκαιριού να κάνει πλάκα σε αντιπάλους μεγαλύτερων κατηγοριών, αν το πρωτάθλημα άρχιζε στην ώρα του, ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Στο τσίρκο του ελληνικού ποδοσφαίρου όμως τίποτα δεν γίνεται προγραμματισμένα και όταν μετά από ψυχοφθόρα αναμονή δύο μηνών ξεκίνησε, ο Πανναυπλιακός ήταν άλλη ομάδα. Η μία ήττα μετά την άλλη, γκρίνια για τον προπονητή Μίκι Τσίρκοβιτς και τις (ομολογουμένως περίεργες) επιλογές και συμπεριφορά του και – συνεπώς – χαλασμένα αποδυτήρια. Το κακό κλίμα μετατράπηκε σε αντεγκλήσεις και κατέστη φανερό ότι τα όνειρα περί πρωταγωνιστικού ρόλου έκαναν φτερά από νωρίς.

2. Τα εντός έδρας παιχνίδια: Η προς το χειρότερο μεταμόρφωση της ομάδας στους εντός έδρας αγώνες οφείλεται, κατά τη γνώμη μου σε τρεις παράγοντες. α) στο αγωνιστικό στυλ του Πανναυπλιακού που ήταν προσανατολισμένο στην αντεπίθεση και όχι στο ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, με αποτέλεσμα, όταν χρειαζόταν να δημιουργήσει, να μπλοκάρει. β) στην κακή νοοτροπία σε ορισμένα  παιχνίδια. Απέναντι σε αντιπάλους που εκτός έδρας οι παίκτες μας έκαναν πλάκα (2-0 στο Άργος, 2-0 στο Χιλιομόδι, 1-4 στις Ερυθρές, 0-1 στον Πόρο κ.α) στο Ναύπλιο η εικόνα ήταν εντελώς διαφορετική. Άσχημη αγωνιστική εικόνα, άγχος, αποτυχίες, πολλές φορές λόγω υποτίμησης του αντιπάλου (όπως π.χ. εναντίον της Δάφνης Ερυθρών μετά το μεγάλο διπλό στο Άργος) και γ) η ‘χαλαρή’ έδρα. Δεν είναι λίγες οι φορές που το στάδιο του Ναυπλίου μετατρέπεται σε έδρα των φιλοξενουμένων, τόσο λόγω της μικρής προσέλευσης των φιλάθλων, όσο και λόγω της κατασκευής του εν λόγω γηπέδου. Με εξαίρεση το παιχνίδι με τον Ακράτητο πριν δύο χρόνια, ουδέποτε ο Πανναυπλιακός δημιούργησε συνθήκες ‘σκληρής’ έδρας για τους αντιπάλους του.

3) Η μικρή υποστήριξη του κόσμου και του Δήμου. Οποιαδήποτε προσπάθεια οικονομικής ενίσχυσης του συλλόγου έγινε κατέληξε στα ίδια. Στους 3-4 παράγοντες που τραβούν το κουπί και σε άλλους 50 (το πολύ) ‘αιμοδότες’. Η οικονομική κρίση, η απαξίωση του ποδοσφαίρου γενικότερα και η σταδιακή αποξένωση του Πανναυπλιακού από τη Ναυπλιακή κοινωνία έχουν δημιουργήσει ένα βράχο τον οποίο βρίσκουν μπροστά τους οι ιθύνοντες κάθε φορά που ζητούν τη βοήθεια των φιλάθλων.

4) Η απουσία ‘οπαδών’. Σχετικό με το προηγούμενο. Όταν βλέπεις ότι η πλειοψηφία των ‘φιλάθλων’ σου δεν έρχεται στο γήπεδο σε κρίσιμο παιχνίδι διότι την ίδια ώρα προτιμάει να δει το αδιάφορο Ολυμπιακός – Λάρισα στη NOVA, έχεις πρόβλημα. Ο ‘ελιτισμός’ ήταν πάντα χαρακτηριστικό των κατοίκων του Ναυπλίου και το ποδόσφαιρο δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Αλήθεια πόσοι από αυτούς που συνωθούνταν στις καφετέριες για να δουν Ρεάλ – Μπαρτσελόνα καταδέχθηκε να έρθει στο γήπεδο, έστω και μία φορά, για να δει την ομάδα της πόλης του;

5) Οι συγκυρίες. Είπαμε ήδη για την καθυστερημένη έναρξη του πρωταθλήματος και πόσο έβλαψε την ομάδα. Από εκεί και πέρα οι τραυματισμοί του Παπούλια (έχασε ολόκληρη τη σαιζόν) και του Κατσαούνη, στο κρισιμότερο σημείο του πρωταθλήματος, απέβησαν επίσης δυσεπίλυτοι για την ομάδα. Επίσης η στράτευση ορισμένων παικτών και ιδίως των Ταμπάκη – Λούπα στέρησε επιλογές από τον προπονητή. Μια κουβέντα ειδικά για τον Τάσο Λούπα, έναν παίχτη πάνω στον οποίο είχαμε – όχι αδικαιολόγητα – επενδύσει πολλά: έκανε μία κακή χρονιά, επηρεασμένος από το κάκιστο ξεκίνημα της ομάδας και το άσχημο κλίμα. Ήρθε μετά ο στρατός και ένα δυσβάσταχτο χτύπημα της μοίρας στην οικογένειά του και τελικά δεν προσέφερε ούτε το ελάχιστο από αυτά που θα μπορούσε, με βάση την τεράστια ποδοσφαιρική του αξία.

Επειδή μακρυγόρησα, θα κλείσω κάπου εδώ και θα ήθελα, αν κάπου διαφωνείτε, να στείλετε τα σχόλιά σας.

Συμπέρασμα; Ο Πανναυπλιακός δεν μπορεί να πανηγυρίζει που έμεινε στην Δ’ Εθνική. Όλοι μας πιστεύουμε πως αξίζει για παραπάνω. Δικαιούται όμως να το κάνει, όταν ομάδες με μεγαλύτερη ιστορία από τη δικιά του έχουν διαλυθεί ή βολοδέρνουν εδώ και χρόνια στα τοπικά.

Εγώ σαν φίλαθλος, έλπιζα φέτος για το κάτι παραπάνω. Δεν μπορώ όμως να είμαι δυσαρεστημένος, γιατί από την τρίτη αγωνιστική και πέρα, όλοι μέσα στην ομάδα έκαναν ό,τι μπορούσαν και ακόμη περισσότερα. Και εν προκειμένω, όπως άφησα να εννοηθεί και παραπάνω, ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε κι εμείς για την ομάδα, πριν ασκήσουμε υψηλή κριτική. Είτε μας αρέσει είτε όχι, ούτε Μαρινάκης υπάρχει, ούτε κανέναν πρίγκηπα περιμένουμε.

Για του χρόνου, έχουμε καιρό να τα πούμε. Εδώ θα είμαστε, κάτω από τον Αυγουστιάτικο ήλιο να κάνουμε όνειρα για το επόμενο πρωτάθλημα …

TheGrecian

Advertisements