Περνώντας σήμερα το απόγευμα από την παραλία αντικρύζω το εξής θέαμα: μια παρέα μαθητών, καμιά εικοσαριά άτομα περίπου, έχουν πιάσει το συρτάκι μπροστά από τις καφετέριες και με τις χαρούμενες, νεανικές φωνές τους ξεσηκώνουν τον κόσμο. Κάτι σαν τα αυθόρμητα (ή μη)  χορευτικά υπό τους ήχους τους Ζορμπά, που σκαρώνονται σε διάφορες πόλεις του κόσμου εσχάτως.

Κοντοστάθηκα με ευχαρίστηση περιμένοντας να τελειώσουν, γιατί είχαν πιάσει όλο το πλάτος του πεζόδρομου. Όμως, μια ατάκα που άκουσα από μια διπλανή μου, επίσης περαστική και (δυστυχώς) νέα κοπέλα, με έκανε να παγώσω:

«καλά, που τη βρίσκουν τη διάθεση…»;

Εδώ έχουμε καταντήσει πλέον σαν κοινωνία. Γιατί περί κατάντιας πρόκειται. Να απορούμε με την ενεργητικότητα, τη ζωντάνια  και το πάθος της νέας γενιάς. Να μας κάνει εντύπωση όταν αυτή δεν στέκει αμίλητη, παθητική, μουδιασμένη όπως εμείς και χαίρεται τα νιάτα της και τη ζωή. Αλλά, πλέον, θεωρούμε ότι η politically correct συμπεριφορά είναι να έχουμε κρεμάσει τα μούτρα στο πάτωμα. Οτιδήποτε άλλο, λίγο ή πολύ διαφορετικό, αντιμετωπίζεται σχεδόν ως γραφικότητα.

Τα προβλήματα σίγουρα δεν λύνονται με χορούς και τραγούδια. Αλλά ένα χαμόγελο, λίγη καλή διάθεση, είναι το καλύτερο και φθηνότερο δώρο. Για εμάς και για τους γύρω μας..

IL CONSERVATORE
Advertisements