Έφτασε η στιγμή που η ύπαρξή μου αυτοεπιβεβαιώνεται. Η στιγμή της υπέρτατης ηδονής: η στιγμή που όλοι κρέμονται από τα μελίρρητα χείλη μου και το μαγικό μου νύχι που χτυπά το ξεθωριασμένο από την κριτική πληκτρολόγιο. Ναι λοιπόν, ήρθε η στιγμή που θα σχολιάσω την ελληνική συμμετοχή της Eurovision.

Και χωρίς να χάσω λεπτό, θα αρχίσω να κατακεραυνώνω: Κατ’ αρχάς, και τα τέσσερα είναι ίδια, οπότε το ποιο θα βγει, μικρή σημασία έχει. Είναι βαρετά, προβλέψιμα, άτολμα, αδιάφορα. Δεν είναι καν κακά ως τραγούδια και αυτό είναι πρόβλημα. Έπειτα, πού είναι ρε τα μυστικά κονδύλια του Υπουργείου Εξωτερικών για τη στήριξη της συμμετοχής; Πώς θα προωθήσουμε το κομμάτι; πώς θα εξαγοράσουμε συνειδήσεις και θα υποκλέψουμε ψήφους; πώς θα υποσκάψουμε τις αντίπαλες συμμετοχές; Δεν μπορεί, κύριοι ανεύθυνοι, μόνο του το Star να λοιδωρεί τους αντιπάλους και να αφήνει ομοφοβικά υπονοούμενα για τους βορειοευρωπαίους τραγουδιστές. Αυτά όλα χρειάζονται χρήματα. Δεν υπάρχουν; Να κόψετε ρε κι άλλα από τους συνταξιούχους, δεν τους βλέπετε που όλο εκδρομούλες στα μοναστήρια είναι; Να απολύσετε προσωπικό από τα νοσοκομεία, εγώ θα σας πω τι θα κάνετε;

Η Eurovision είναι η τελευταία μας ελπίδα για να πάρουμε την 8η δόση και να επιτύχουμε πρωτογενές πλεόνασμα. Πολύ φοβάμαι, ότι με αυτές τις συμμετοχές, δεν υπάρχει ελπίδα. Ερεβώδες το μέλλον της Ελλάδας, αγαπητοί φίλοι και βλέπω να νοσταλγούμε τον περσινό ελληνικό τελικό που θύμιζε Ακολουθία των Παθών σε απευθείας μετάδοση.

Ακούστε τα τραγούδια τώρα για να διαμορφώσετε, ανεπηρέαστα φυσικά, τη δική σας άποψη.

TheGrecian

Advertisements