Συμπληρώνονται σήμερα 150 χρόνια από την κήρυξη της Ναυπλιακής Επανάστασης, της εξέργεσης των κατοίκων του Ναυπλίου κατά του καθεστώτος του βασιλιά Όθωνα. Σας παραθέτω λίγα ιστορικά στοιχεία που άντλησα από την ιστορική μελέτη του Αναστασίου Γούναρη  Ναυπλιακή Επανάσταση 1 Φεβρουαρίου-8 Απριλίου 1862 (έκδοση ΔΗ.Κ.Ε.Ν.)

Η Ελλάδα, μετά την απελευθέρωση, προσπαθεί ν΄αναγεννηθεί από τις στάχτες της Επανάστασης και να ορθοποδήσει σαν ανεξάρτητο κράτος. Κάτι καθόλου εύκολο. Από τη μία ο ασφυκτικός έλεγχος των τριών Προστάτιδων Δυνάμεων-ιδιαίτερα της Αγγλίας- και από την άλλη η ανεπάρκεια του βασιλιά Όθωνα ν’ ανταποκριθεί στις υψηλές απαιτήσεις της εποχής, σφυρηλατούν ένα αντιδυναστικό κίνημα που φουντώνει διαρκώς και περιμένει την κατάλληλη ευκαιρία για να εκτονωθεί. Τελικά, αφορμή για το ξέσπασμα αποτελεί η άρνηση του Όθωνα να δώσει εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης στον Κων/νο Κανάρη, όπως ήταν η τότε η λαϊκή απαίτηση.

Το Ναύπλιο των αρχών του 1860 έχει χάσει ελάχιστα από την λάμψη του ως πρώτης πρωτεύουσας. Διοικητικό και στρατιωτικό κέντρο, συγκεντρώνει πολλά φιλελεύθερα κι ανήσυχα μυαλά. Ανάμεσα τους ξεχώριζε η μορφή της Καλλιόπης Παπαλεξοπούλου, το σπίτι της οποίας (εκεί που βρίσκεται σήμερα το κτίριο της ΕΤΕ στην πλατεία Συντάγματος) αποτελούσε πολιτικό και κοινωνικό κέντρο. Είχε καταφέρει μάλιστα να κινητοποιήσει πολιτικά ακόμα και τις γυναίκες της πόλης, πράγμα πρωτοφανές για την εποχή.

Η επανάσταση ξεκινά τα ξημερώματα της 1ης Φεβρουαρίου από την ιστορική Πλατεία Πλατάνου (Συντάγματος).  Οι επαναστάτες καταλαμβάνουν μέσα σε λίγες ώρες όλη την πόλη και τα φρούριά της. Την ίδια μέρα επαναστατεί και το Άργος. Από τη μια όμως η άμεση αντίδραση των οθωνικών  και από την άλλη  λανθασμένοι χειρισμοί από την πλευρά των επαναστατών, σύντομα ανατρέπουν τις ισορροπίες. Το Άργος πέφτει στα χέρια των κυβερνητικών δυνάμεων στις έξι του μήνα. Στις οκτώ Φεβρουαρίου επιτίθενται στις οχυρές δυνάμεις των επαναστατών στα υψώματα της Άρειας, του Προφήτη Ηλία και στη Γλυκειά, αλλά αναγκάζονται να υποχωρήσουν ατάκτως. Έτσι, αποφασίζουν να πολιορκήσουν την πόλη.

Το πρωί της 1ης  Μαρτίου, οι κυβερνητικοί επιτίθενται ξανά στην Άρεια, την καταλαμβάνουν και από κει εισέρχονται στην Πρόνοια, την οποία πυρπολούν. Την ίδια μέρα καταλαμβάνονται και οι λοιπές οχυρές θέσεις έξω από την πόλη μετά  από σκληρές μάχες. Πλέον, ο πολιορκητικός κλοιός  σφίγγει επικίνδυνα.

Τέλη Μαρτίου κι ενώ η κυβέρνηση έχει αρνηθεί τη χορήγηση γενικής αμνηστίας, οι πολιορκημένοι αναγκάζονται να στραφούν προς την Αγγλία και τη Γαλλία και να τους ζητήσουν την παροχή των αναγκαίων μέσων για την έξοδο των γυναικόπαιδων από την πόλη. Τελικά, δόθηκε η απαραίτητη άδεια από την κυβέρνηση, η οποία  χορήγησε και αμνηστία σε όλους εκτός από τους 19 στρατιωτικούς και πολιτικούς ηγέτες της Επανάστασης. Οι εναπομείναντες υπερασπιστές της πόλης είναι πλέον εξαντλημένοι από τις κακουχίες της πολιορκίας και χωρίς ηθικό. Οι εξαιρεθέντες της αμνηστίας έρχονται κρυφά σε επαφή με τους Άγγλους και τους Γάλλους προκειμένου να μεθοδεύσουν τη φυγή τους στο εξωτερικό. Δύο πλοία (ένα αγγλικό κι ένα γαλλικό) καταπλέουν στο λιμάνι την 7η Απριλίου για να τους παραλάβουν. Στις 8 Απριλίου 1862, Κυριακή του Πάσχα, όλα έχουν τελειώσει.

Αυτή ήταν με πολύ λίγα λόγια η Ναυπλιακή Επανάσταση, ένα σημαντικό κεφάλαιο στη σπουδαία ιστορία της πόλης του  Ναυπλίου.

IL CONSERVATORE

Advertisements