Ο μικρόκοσμος του γυμναστηρίου έχει αναπόφευκτα τη δική του γλώσσα με τους δικούς της συμβολισμούς. Κάποιες ατάκες όμως καταντούν ενοχλητικές, ειδικά αν επαναλαμβάνονται μονότονα σε -σχεδόν-καθημερινή βάση. Παραθέτω μερικές που έχω συγκεντρώσει από προσωπική εμπειρία:

*Τι έχεις σήμερα; (στήθος, μπούτια και λίγο φτερούγες).

*Φίλε τελειώνεις; (όχι φίλε, μόλις ξεκίνησα).

*Φίλε, να κάνουμε εναλλάξ; (να κάνουμε, αλλά δεν βλέπω την πετσέτα σου κι εσύ στάζεις).

*Φίλε, έχεις πολλά ακόμα; (δεν έχω πολλά όλα να στα χαρίσω, δεν έχω πολλά να τα μοιραστώ – Γλυκερία).

Η εμμονική επανάληψη της προσφώνησης ‘φίλε’ ή ακόμη χειρότερα στην ονομαστική πτώση ‘φίλος’ είναι χαρακτηριστικό της σύγχρονης ντοπιολαλιάς, μη μού πείτε ότι δεν το έχετε παρατηρήσει.

*Ουμμμμμμμμμμμμμ (κραυγή ‘πρησμένου’ που διατρανώνει την υπερπροσπάθεια στις πιέσεις πάγκου. Συνοδεύεται από έντονες εκπνοές).

*Αχ, τι ωραία παπούτσια, φόρμες, μπλουζάκια κλπ. Από που τα πήρες; (από τον κατάλογο της La Redoutte).

*Πολύ ‘τούμπανο’ σε βλέπω. Παίρνεις τίποτα; ( Όχι καλέ. Μόνο κοτόπουλα τρώω).

*Που χάθηκες ρε θηρίο; (μόλις τελείωσα την περιοδεία με το τσίρκο Medrano).

*Πόσα κιλά ‘παίζεις΄πάγκο; (ξεκινάω με καμιά εκατοστή για ζέσταμα και μετά ανεβάζω. Τι έγινε, ψάρωσες;).

Όλα τα παραπάνω βέβαια δεν αποτελούν δικαιολογία για να μην περνάτε ούτε έξω από το γυμναστήριο! Έτσι;

IL CONSERVATORE
Advertisements