Ας πούμε ότι κάποια κυρά – Δέσποινα, διπλωματούχος προξενήτρα, έρχεται και σάς προτείνει ‘μια πολύ καλή περίπτωση’. Την Λουκία. Σπουδαγμένη, ηθική και από καλή οικογένεια. Σε πείσμα της λογικής, εσείς που είστε γνωστό ρεμάλι, αρνείστε, διότι η υποψήφια νύφη δεν βλέπεται και εκτός αυτού, δεν πολυγουστάρετε τη διαδικασία του προξενιού. Σας φαίνεται ντεμοντέ και ‘στημένη’. Θα προτιμούσατε να την επιλέξετε μόνος σας (άσχετα αν όσες έχετε βρει μέχρι σήμερα ήταν η μία χειρότερη από την άλλη)

Επειδή όμως ο χρόνος και η κοινωνία πιέζει, η κυρά – Δέσποινα σάς παρουσιάζει κι άλλες, κι άλλες …Την Έλσα, τη Νίκη, την Ευαγγελία …

Όλες, χειρότερες από την πρώτη. Έτσι, η αρχική αντίρρηση αρχίζει σιγά – σιγά να μαλακώνει … Αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι η Λουκία δεν ήταν δα και τόσο κακή. Σε σύγκριση μάλιστα με τις άλλες, είναι κούκλα.

Τι κάνεις; Χρόνο δεν έχεις να ψάξεις. Οι φίλοι παντρεύτηκαν όλοι, η οικογένεια ανησυχεί. Αγχώνεσαι μήπως χαθεί και αυτή και μείνεις μόνος. Ξαφνικά βρίσκεσαι στην πόρτα της Λουκίας με μια ανθοδέσμη στο χέρι. Είναι όλοι μαζεμένοι και σε περιμένουν. Στην κορυφή του τραπεζιού η κυρά – Δέσποινα χαμογελά: αυτή ήξερε από την αρχή πώς θα τελείωνε. Απλά, για το καλό το δικό σου, του γάμου και της προξενήτρας, έπρεπε να πείσεις τον εαυτό σου ότι η επιλογή είναι δική σου …

TheGrecian

Advertisements