Όταν το καλοκαίρι έγραφα για τα παπατζιλίκια του Παπανδρέου, πολλοί με έλεγαν υπερβολικό. Ροβεσπιερικού τύπου δολοπλοκίες, ενώπιον ενός λαού που, αντί να κατέβει στο δρόμο και να τα τελειώσει όλα αυτά μία και καλή, παρακολουθεί σαν χάνος.

Γιατί αν είχε απέναντι άλλο λαό και όχι αυτόν, που έχει γαλουχηθεί για να έχει ιδανικά το κινητό, το τραπεζάκι στα μπουζούκια και το ακριβό αυτοκίνητο, θα βρισκόταν ήδη εκτός Ελλάδας. Όπως εξάλλου πολλοί φίλοι του πατέρα του.

Παίζει όμως το τελευταίο του χαρτί, με δεκανίκι την κυρία Έλσα. Μου τηλεφωνούν διαρκώς φίλοι μου και με συγχαίρουν  ως Αργολιδέα, που εκλέξαμε αυτό το απαύγασμα της πολιτικής συνέπειας. Που τη μια λέει ‘θα ψηφίσω’ την επόμενη  ‘δεν θα ψηφίσω’ και την μεθεπόμενη ‘θα απέχω’ .

Μακάρι λοιπόν να φτάσουμε στην ψήφο εμπιστοσύνης το βράδυ. Και όταν η ‘κυρία βουλευτής’ πει το ΝΑΙ, να βγω να πανηγυρίσω. Γιατί κάποτε, έστω και αργά, έρχεται η στιγμή που φανερώνεσαι. Δεν αντέχεις να το κρύβεις και το βροντοφωνάζεις. Λυτρωτικά. Για να αποκτήσεις την υστεροφημία που πραγματικά αξίζεις και όχι αυτήν που έπλαθες για χρόνια …

TheGrecian

Advertisements